var mısın?

herkesin kapısının önü

2011-08-21T23:13:00.010+03:00

odamızı, evimizi temizlemekle yetinebilmemiz nasıl mümkün oluyor? otobüsün tozunu almaya kalkmıyoruz mesela. yarattığımız düzen, diğer düzensizliklere rağmen nasıl bize yetiyor? üstelik bir düzeni yaratırken başka düzensizliklere katkı sağlıyoruz. bir yerlerde kocaman bir çöplük oluşmasına razı oluyoruz, çöpün evimizden çıkması için.

elimizde olmayanlar için başkalarına güvenmek bir yere kadar anlaşılabilir ama gene de emin olamadığımız kısımlardan çok yüksek bir rahatsızlık duyuyormuş gibi de değiliz. üstelik öyle olması psikolojik sorunlara işaret oluyor falan, hastalık kabul ediliyor.

etrafımızda güzel şeyler oluyorsa nispeten, gözümüzün görmediği uzaklarda, düşünmek bile istemediğimiz kötü şeylerin olması yüzünden, çaresizlik sonucu olduğuna inandığımız umursamazlıkla, oralarda da her şey yolunda olmazsa ölecek hastalığına tutulmuyoruz.

evimizi temizleyip rahatlıyoruz, karnımızı doyurup mutlu oluyoruz. belirlediğimiz bir alanda, belli parametreleri değerlendirip bir şeyler hissedebiliyoruz. yapabiliyoruz bunu. her şeye rağmen, yaşayabiliyoruz.

kontrast

2010-12-12T00:29:00.003+02:00

tek

2010-08-24T11:26:00.000+03:00

telgraf

2010-08-14T20:30:00.002+03:00

ali ve esli,

ikinize de omur boyu mutluluklar dilerim. aranizda olmayi ne kadar istedigimi biliyorsunuz zaten. benimle de olsa, bensiz de olsa, keyfiniz daim olsun. (su an esli ile telefonda konusuyoruz.) (hepsi beni optu, serat dahil?) (konustuk bitti, cok mutlu ettiniz beni.)

ayni anda hem ozlem, hem sevinc, hem de aranizda olamadigim (dolayisiyla sizi de benden mahrum biraktigim, ehe) icin uzuntu duyuyorum. (hayat, bana bunu da yasattin ya, verecegin olsun lan)

seviyorum sizi :)

tarihe not

2010-08-04T22:22:00.002+03:00

eshli ve ali,

sizi seviyorum, mutlu olun hep.

pasif uyku

2010-06-06T23:01:00.006+03:00

epey yorgunum. dizi falan izleyemem mesela şu an. gözlerim kapanır 5 dakika sonra, eminim. uyumamak için yazmaktan başka çarem yok gibi bir şey. yapacağım diğer şeyleri yaparken uyumama engel oldukları için mutsuz olurdum bir taraftan. o zaman neden uyumuyorum? uykuya kadar geçen vakti uzatmak da istiyorum, çünkü bu içinde bulunduğum yorgunluk, uyumaktan başka çaresi olmayan hal, çok da tatlı. hemen uyumayı ve bu güzel hissi hemen sonlandırmayı da istemiyorum. yazıyorum.

yazmasam, uyumamak için böyle bir şeye ihtiyacım olduğunu da bilmeyecektim. uyusaydım, neden uyumadığımı hiç bilmeyecektim. uyuyup gidecektim, en fazla 5 dakika içinde 7 saat kadar sonrasına gidecektim. yapmadım.

yapmadığın şeyleri yapsaydın neler olur bilmek pek mümkün değil. bir şeyleri yaparken başka şeyleri yapmamak zorunda kaldığımız da doğru. ama en azından, pasif eylemlerin de aktifler kadar etkili olabildiğini fark etmek lazım. en az çabayla ortaya çıkanla da bir şeyler yapıyor olduğunu bilmeli insan. sorumluluk almadan öylece beklediğini sanmak aptallığından kurtulmalı. kapladığı yerin, var oluşunun kendine yüklediği sorumluluğu görebilmeli.

eminim 5 dakika sonra gözlerim kapanacak.

hangi oje

2010-06-06T00:48:00.006+03:00

ojeli ellere/ayaklara sahip olmak bu kadar zor olmamalı.

ya da bu kadar zorlaşabilen bir şeyi, sürekli aynı şeyleri yaşama ihtimaline rağmen hem de, ben yapmaya devam etmemeliyim.

belli ki kabullenmişim bu durumu, o oje %90 ihtimalle bozuluyor, %5o ihtimalle en az 2 kez sürülüyor, ama üzerinden bir kaç gün geçmeden aynı çabaya tekrar giriliyor, benzer şeyler tekrar yaşanıyor. ama ben oje sürmeye devam ediyorum.

çünkü oje güzel bir şey, evet.

mua.

bazen ben

2010-04-20T00:58:00.003+03:00

Yalnız yaşıyorum. Arkadaşlarım vakitlerinin çoğunu benimle geçiriyorlar.

11 dakikada pişen makarnaları 6 dakikada pişiriyorum. Üniversitedeyken sekizi on geçe kalkar, sekizdeki derse vaktinde girerdim. Matematik dersinde uyurdum çünkü dersi dinlediğimde yüz üzerinden aldığım not yüzden fazla oluyordu. Bir keresinde boş kağıt verip otuz beş aldım.

Faturalarımı zamanında ödüyorum. Evdeki elektronik eşyaları kendim yapıyorum, çalışırken elektrik üretiyorlar. Elektrik kurumunun bana bir miktar borcu var.

Haftada bir kez uyuyorum, genellikle evi toplarken veya bulaşık yıkarken.

Aynı anda bir arkadaşımla cafede otururken başka bir arkadaşımla yolculuğa çıkabiliyorum. Arkadaşlarımı arabayla havaalanına bırakıp, inecekleri yerde yine arabayla karşılıyorum. Birden fazla şirkette full time çalışmak yasak olduğu için tek bir şirkette çalışıyorum. Günde sekiz saat çalışınca on altı saatlik mesai ücreti alıyorum.

Bir keresinde senfoni orkestrası yönettim ama enstrümanları da ben çaldığım için pek zorlanmadım. Fotoğraf çekmek için yalnızca kağıt ve kalem kullanıyorum, resim yapmak için herhangi birisi yeterli oluyor.

Not: Bu yazı kablosuz internete bilgisayarsız girmeye çalışırken ortaya çıktı.

özledim

2010-03-30T10:22:00.006+03:00

I sold my soul for the second time
'Cause the man He don't pay me
I begged my landlord for some more time
He said "Son, the bill's waiting"
My best friend called me the other night
He said "Man - are you crazy"
My girlfriend told me to get a life
She said "Boy - you lazy"
But I don't mind
As long as there's a bed beneath the stars that shine
I'll be fine, if you give me a minute, a man's got a limit
I can't get a life if my heart's not in it
Hey Hey

I don't mind
As long as there's a bed beneath the stars that shine
I'll be fine, give me a minute, a man's got a limit
I can't get a life if my heart's not in it
Hey Hey

I lost my faith in the summer time
'Cause it don't stop raining
The sky all day is as black as night
But I'm not complaining
I begged my doctor for one more line
He said "Son - words fail me"
It ain't no place to be killing time
I guess, I'm just lazy

I don't mind
As long as there's a bed beneath the stars that shine
I'll be fine, if you give me a minute, a man's got a limit
I can't get a life if my heart's not in it
Hey Hey

toz ol!

2010-03-01T10:58:00.003+02:00

bu evrende bir tozsun
tarih seni unutsun
haydi gel içelim

neden evren hala olduğu kadar büyük de(her ne kadarsa artık), ben toz kadar küçüğüm?

oysa, hali hazırda bu evrende bir ben olmam yeterince etkileyici bence.

istanbul hatırası

2010-03-01T10:34:00.001+02:00

günlerden güz mevsim sepya,
bir tüy kalemle yazılmış bekler,
bir hayat daha olmalı,
der gibi kahverengi tonlarda uykularda
bir hayat daha olmalı..

sallanan doğru

2010-02-23T14:52:00.004+02:00

bilmediğim iki noktadan geçen bir doğru, salıncağım oldu.
sallandıkça hızlandım, hızlandım.
yeterince hızlanınca atladım.
dünyaya düştüm.

formspring.me

2010-02-07T14:35:00.001+02:00

Hayat bizi neden bir kısmı eksildiğinde ortasından sıkıştırılmaya elverişli hale gelen,nitekim bu vazifesini başarıyla yerine getiren plastik, 2,5 (bazen 2)lt lik, gazlı meşrubat şişesi haline getiriyor?

bu kadar karamsar olmasak, sence o hale getirebilir miydi??

sor bakem gari

karmakarışık

2010-02-07T00:45:00.001+02:00

Kolay olanı seçmenin kolaylığından bahsetmeye gerek var mı? Seçim sonrası elindeki en büyük servetinin en önemli kısımlarından birini kaybetmişsindir, ama yorgun ve farkındalığını yitirmiş halde uzanırsın yatağına, haklı olduğunu düşünmenin etkisi geçmemişken bile daha, parça parça olur dağılırsın yatağın her bir köşesine. Koşarak pencereye gidersin, son adımlarında uçmayı düşler, en sonuncusunda olamayacağını anlar, pencereden eğilirsin. Düşmezsin ama düşecek gibi olursun. Düşmenin ilk anını yaşar gerisini gene hayal edersin, uçmayı hayal etmeyi unutmuşsundur bile, hayalini gerçek, gerçeği hayal yaparsın. Düşüyorken, yere çok yakınken, yukarıda pencerede düşmeyi düşlediğini hayal eder, karmakarışık olursun. Bir adım geri atıp uzaklaşırsın pencereden. Hayat devam ediyordur, ama sen biraz ölmüşsündür.

1 2 3 .. 5 6 7 ..

2009-11-15T23:30:00.010+02:00

içime bir şey girdi, dans edip duruyor, salsa.

bu kadar enerjiyi nereden buluyor hiç bilmiyorum, ama durmuyor, durmak istemiyor. bir gün gelip hiç dans etmiyor olmayı hayal edemiyorum, öyle bir gün neden gelecek, neden gelsin, düşünmek istemiyorum.

küçükken buz pateni yarışmalarını izlerdim gözümü ayırmadan. dans izleme şansım olsa onu da izlerdim herhalde. müzikle uyumlu ve estetik hareketler meselesi ilgimi çeken. izlerken onların yerinde olmak isterdim, aslında ne olduğunu bilmeden. bugün olsa, o zaman istediğimden kat kat fazla isterdim, yıllardır dans ediyor olurdum belki.

geç kalmak diye bir şey ne kadar var bilmiyorum, ölmeden dansa bulaşmış olduğuma mutluyum, ölmeden bir de garsonluk yapmam lazım daha. önüme gelene 'dene' demem de bundan. deneyip de sevilmeyecek bir hissiyat gibi gelmiyor, beceremediğini hissedip yılabilir insan olsa olsa. bu ihtimali de göze alıp denemek gerek, devam etmese de bilmek hissettirdiklerini.

ilerleyen aşamalarda empatiyi keşfediyor insan, gerekliliği şaşırtıcı düzeyde. amaca ulaşmayı nasıl kolaylaştırdığını görmemek elde değil. herhangi bir amaç için de benzeri bir kolaylaştırma yaratacağına kuşkusu kalmıyor insanın. tabi ortak bir amaç edinmek ve amaca giden yolu sevmek de lazım.

kendini kaptırıp başka bir dünya yaratıyorsun aslında. evet çok afili, pek sıradan, ve fakat napalım, durum bu. unutuyorsun geri kalanı, stres yok oluyor, yorgunluklar uçuyor.

elimden geleni yapabiliyorum sadece, elimden gelen yetmiyor, ama gelişim de enteresan. günlük hayatta yapmadığı şeyler yaptırıyorsun vücuduna, alışık olmadığı şeylere de zamanla alıştığını hayretle gözlemliyorsun. 37 kez dönen bünye hiç bir şey olmamış gibi yoluna devam edebiliyor.

bu kadarını tahmin etmiyordum doğrusu, bağımlığa mı dönüştü, bilmiyorum. bana normal geliyor. daha iyisini yapabilmeyi istiyorum. daha iyi şekilde yapılmayı hak ediyor çünkü. ve en iyisi yokken sonumu da pek göremiyorum.

bir gün herkes salsa yapacak dostlar, ertelemeye gerek yok.

m a dw o r l d

2009-10-04T22:40:00.003+03:00

Mercimek Koftesi

2009-07-30T22:16:00.004+03:00

4x kisilik.

Malzemeler:
1x su bardagi kirmizi mercimek
2x su bardagi koftelik (ince) bulgur
2x kuru sogan
1x litre su
1x cay bardagi zeytinyagi
3x kasik salca
keyfekeder kara biber, pul biber, kimyon
0.5x demet maydonoz
5x bas taze sogan
2x kasik tuz
marul, roka vs.

Hazirlanisi:
1x litre suyu kaynatin. bu suyla mercimegi lapa kivamina gelene kadar haslayin. mercimekler haslanirken, salata tabagi gibi bi kaseye bulguru koyun. mercimekleri arada bir karistirin ki yabismasin. mercinekler lapa kivamina geldiginde, ocaktan alin. burda dikkat edilmesi gereken nokta, mercinekler tenceredeki suyun tamamini cekmemeli. tencerenin icindeki sulu mercimek lapasini bulgurun uzerine oldugu gibi dokun ve 15-20 saniye guzelce karistirin. ardindan salata tabagi gibi kasenin agzini bi sekilde kapatin. bulgur ve mercimek lapasi 40 dakika kadar birlikte kalmali ki mercimegin kaynar suyuyla bulgurlar pissin. bu sure zarfinda, taze soganlari dograyin ve maydonozu ince ince kiyin. uygun sureyi tutturmak babinda, bu islem icin 20 dakika kadar ugrasin. ardindan, tavayi ocaga koyun, icine zeytinyagini dokun. yag isinirken 2x soganlari yemeklik dograyin (kup seklinde). dograma islemi bittiginde yag isinmis olmali; soganlari tavaya atin ve pembelesene kadar karistirin. bir yandan da 1x su bardagi su kaynatin. soganlar pembelestikten sonra 3x salcayi da tavaya atin ve 30 saniye kadar karistirin. bu sure zarfinda 1x bardak suyun kaynamis olmasi gerekir; kaynar suyu da tavaya dokun ve malzemeleri yavas yavas karistirin. suyunu birazcik cekene kadar ocakta kalsin (5-10 dakika). Bu islemin sonunda bulgurlar ve mercimek yeteri kadar bir arada kalmis olacaktir. salata tabagi gibi kaseyi acin ve icine tavadaki karisimi dokun. tuzu ve baharatlari da ilave edin. salata tabagi gibi kasenin icerisindeki karisimi tahta kasik vasitasiyla guzelce karistirin. bu noktada guzel olani, karisimi elinizle yogurmanizdir; fakat karisim sicak olacagindan, tahta kasikla yogurmaniz daha mantikli olacaktir. sicaktan zaten yumusamis ve kivama gelmis bulgur ve mercimegi tahta kasikla yogurmak cok da zor olmayacaktir. 5-6 dakika kadar bu yogurma islemini gerceklestirdikten sonra, onceden kiymis oldugumuz taze sogan ve maydonozlari da salata tabagi gibi kaseye dokun ve biraz da boyle yogurun. 2-3 dakika kadar da bu islemi surdurdukten sonra sira sikmaya geldi. ceviz buyuklugunde parcalar koparip avcunuzun parmaklarinizla birlestigi yere alip, cok sikmadan hafifce elinizi kapatip acin, kofteyi oldugu yerde biraz dondurup ayni islemi tekrar yapin. kofte guzel bir goruntu almis olacaktir. ilk kofteyi yiyin, ve "oooeeh, super olmus" diyin adettendir. etrafinizda birileri varsa onlara da diger siktiklarinizdan ikram edin. yemezlerse zorla yedirmek, hatta agizlarina tikmak, agizlarini acmiyorlarsa kofteyi agiz cenahina yabistirip sivamak, bu kadar ugrasin ustune mubahtir, cekinmeyin. kofteleri, altina roka dosenmis uygun bir kaseye guzelce yerlestirdikten sonra, orta uzerine bir maydonoz dikin. kaseyi uygun bir yere koyun. kasenin sagina soluna bi yerine "var misin?" yazan bir kagit koyup, fotografini cekin ve tarifiyle beraber gonderin.

afiyet olsun.

not: marul veya roka arasina 1x adet koyup, uzerine de limon sikilarak tuketilmesi tavsiye edilir.

Af

2009-05-31T01:54:00.006+03:00

Vara yoğa ayağımız kayıyor, vücutlarımızın kareleri birbirlerini görmez oluyor. Oysa hareketi doğru yaptığımızı anlamak için dönüşün sonunda aynayı görmeyi umuyorduk. Uzaklaşıyoruz, kalbimiz kırılıyor falan. Hiç beklemezdik oluyoruz, mecbur kalıyoruz bir yerde affetmeye. Çünkü, bunları tekrar yaşamaya ihtiyaç duyuyoruz, en azından.

Peki insan kendini affedebilir mi mesela?

"Edemez."

Hata yapmak belki insana yakışıyor, hatta hafif bir makyajla akşam bile giyilebilir. Ama insan hata yaptığını bilir. Bunu bir kere bildi mi, dillendirmese de içinde hissetti mi, artık eksilmiştir. Mekanizmada affetmek yok ki, yani zaten anlamsız. Kimi affediyorsun, zaten sen hata yaptın.

Başka birini affedebilirsin. Çünkü hatanın ne kadarı kimde kestirmek zordur çoğu zaman. Zaten hatanın çoğunu ya da hepsini bile bulabilsen birinde, başka birinin eksikliğini anlaşılır bulabilirsin. Affedersin. Tamam eksik bir şeyler var ki hata yapmış, ama gene de affediyorum dersin, buna rağmen seviyorum dersin. Ama kendin için bunu diyebilir misin? Evet eksiğim, ama ne yapalım, ben böyleyim diyebilir misin, yani belki ona buna dersin de, kendine de diyebilir misin?

"Diyemezsin."

Bunu diyemezsin, ya hatalı olmadığını düşünürsün, ya da kendini affedemezsin.

Ama kendini affedemeyince yapabileceğin çok bir şey yok. Bir daha yapmamayı deneyebilirsin, gerçekten isteyince bunu başarabileceğine inanabilirsin. Çıkıp biraz hava alabilirsin. Bir miktar sigara içebilirsin. Belki de çok içersin. Uykusuz kalabilirsin. Ama en nihayetinde eskitip kenara kaldırırsın. Kendini bırakıp gidemeyeceğini bilirsin.

Başka birini affedememek güçlü bir şey. Kendinden beklediğini beklemek bir yerde. Hayal kırıklığına uğramak, gerçekten şans gibi bir şey, aptallık değilse eğer. Kendi dünyanda başka birine o kadar yer açmak, kendinle olan sınırlarını da birazcık silip birazcık çizmek, gerçekten cesaret bir yerde. Çünkü affedemeyebilirsin.

Affedemezsen eğer, bırakıp gidebilirsin.

Varım!!!

2009-05-20T11:02:00.001+03:00

Hmm, bi kez daha düşündüm de varım galiba!!

yirmi5

2009-05-19T14:12:00.001+03:00

Bu kez cidden biraz fazla geldi. Cidden.
Beynimde yankılandı falan ilk düşündüğümde,

25!

hep benle kal

2009-04-16T22:05:00.003+03:00

sessizlik sonrası fırtına olur derler. sessizim bir süredir; önceki sessizliklerime oranla uzunca oldu bu kez. bırakırlarsa 70-80 sene, bırakmazlarsa tutanla kesişimimize bağlı bana ayrılan sürenin içerdiği/içereceği dik geçişlerimden birini yaşadım yaklaşık 1,5 yıl önce. kendimin benle kalmadığı, maneviyatımın fiziksel oluşumumdan ok gibi fırlayıp kaçtığı, ama ölmememden dolayı aynı hızla tekrar içime girdiği ve bu eylemini defalarca gerçekleştirdiği, görünürde bir hiç, derinlerde bir piç acı, boşa gecmiş bir 1.5 ben yılı.

garanti adam olduğumu söyleyenim eksik olmadı hiç, beni az çok tanıyıp muhabbetimi öyle ya da böyle ilerlettiğim insanlar kümesinde. tanınmadım ben hiç aslında. ya da tanınan ben değildim diyelim. dış dünyayla bağlantılarımı, hesaplarımı ve organizasyonlarımı omurilik soğanımla, beyinciğimle yaparken, beynim hep kendini görünen dünyadan izole etti. garanti olan omurilik soğanım, beyinciğimken, ben sadece beynimdim. herkes beni garanti yanında sanarken, ben hiçbir zaman orada olmadım. bambaşka bir dünyam vardı benim, salt manadan oluşan. beni dünyaya katmadım; dünyaya da artakalanım yetiyordu zaten.

dünyada hiç sıkılmazken, dünyamda sıkıntı da vardı, mutluluk da. hepsi bana aitti, ben hepsine aittim. bu bendim. ne yere sığardım, ne göğe. fizikle, matematikle tasvirim mümkün değildi. arz da bendim, talep de. ne sınırları zorladım, ne de zorlamayı sınırladım. sadece kendimi sınadım. bir boyut üste çıkıp bakıldığında, dört dörtlük işleyen, mutluluk veren, başarılı bir sistemdim.

son 1,5 yılı, benin sadece kötü sahibi olarak geçirebildim. atıl bırakmadım belki, ama mevcudiyetini aşırı biriktirdim. doldum. taştım. harcandım. boşa gittim. ilerleyemedim, hatta belki geriledim bile. yatay bir paradigma kayması yaşadım. ama frekansı tutturmama az kaldı. kendim bir kez daha içime girecek ve bu kez bütün'en tekrar ok gibi fırlayacağım. yine düşüneceğim, yine kopacağım, yine yaşayacağım, yine yazacağım, yine kıracağım, yine dökeceğim, yine ağlayacağım, yine güleceğim. hissedebiliyorum. geleceğimi hissedebiliyorum.

geleceğim gelecek. geleceğim ben. ben gelecek.

görüşürüz.

koku

2009-02-20T15:33:00.005+02:00

Bir gün her şeyin çok güzel olacağını biliyorum, buna eminim.

Gözümün önünden bir film şeridi gibi geçecek elbette o zamana dek olan biten, klişe de olsa olması gereken olacak, aynen öyle olacak.

Sonra bitiverecek.

Yenisi başlasın diye bittiğini bilmesem ve üzülsem bile ben, her işte bir hayır vardır diyebileceğim, kısık sesle.

~

Güzel kokular hayattaki en güzel şeyler bence, ve ne değişirse değişsin kokular hatırlattıkları şeyleri güzel kılacaklar.

Her şey bitecek, her şey başlayacak, ama kokular yakamızı bırakmayacak.

En umulmadık zamanda, en umulmadık yüze inat burnumuza değecek o koku, hepimiz hatırlayacağız, ve o anı tarif edemeyeceğiz.

Sanki geride bıraktığımız bir şeyleri bulabilecekmişiz gibi geri dönüp bakacağız, o yüze.

O kokunun hatırlattıklarının esamesi okunmayacak lakin, gene de yakın hissedeceğiz kendimize.

Güzel kokular, bir zaman dilimini bütünüyle önümüze koyuveren o güzel kokular...

Ne kadar cümle kursan da o kokunun hissettirdiğini tarif edemeyeceksin.

Bir zaman sonra bunu zaten denemeyeceksin.

~

Şükürler olsun ki hayatta güzel şeyler var, ve güzel kokular hayattaki en güzel şeyler.

3'ün 5'in hesabı

2009-01-31T15:02:00.008+02:00

uzun zamandır yazmadığımı geçen gün fark ettim. kimin umrundaysa artık.

peki. güzel. tamam. başlıyorum.

bence bi süre zengin olmamak lazım. sadece öldürmeyen güçlendirir mottosuna paralel bi bakış açısıyla söylemiyorum bunu; daha ziyade, etrafta olup biteni anlamayı kolaylaştırdığını düşündüğümden. özellikle çocukluğunu yokluk nedir bilmeden geçirenlerin pek sığ baktıklarını gözlemliyorum olaylara. anlayamıyorlar, inanılmaz. ve anlatamazsın da, bi birikim yok, paranın çözebildikleri bi çok açıdan etkiliyo düşünüşü, yani düşünmeyişi. adam düşünmüyo, öyle bi oluşum yok kafada, herhangi biri için para azlığına bağlı gelişen zincirleme problemlerden herhangi birinden haberdar değil. sadece satın almakla alakalı değil. aynı zamanda herhangi bi satın almaya bağlı bi çok şeyle alakalı. satın alma gücü kuvvetle muhtemel ve aslında en kötü ihtimalle hayatın geri kalanında da aynı şekilde korunduğundan, iki seçenek var aslında zat-ı muhterem için: ya dibine kadar zevk almaya bakıyo para kazanma şekli seçerken ya da hiç bi şeyden zevk almayan birine dönüşmüş oluyo çoktan.

aslında hemen karşı taraftan bakıp olaya, sürekli para olması durumunun anlaşılabilmesi için de öyle bir hayat yaşamak gerektiğini ortaya koyabiliriz kolayca. lakin kritik olan elde etmek ihtiyacı. bu ihtiyaçtan yoksun olmanın neler götürdüğüyle alakalı bi yazı bu. paranın bu kümeyi daraltması, insanın istenebileceklere dair hassaslığını yitirmesi -hatta hiç sahip olmaması- ile alakalı, konuyu dağıtmayın! üstelik zengin olmanın daha az ihtimal gibi durması da yazının elini güçlendiriyo. ihtimal azaltıkça, karşı ihtimal artıyo. en basiti, bu zengin insan evladının anlayamama ihtimalinin olduğu kavramlar ve o insanların oluşturduğu topluluk içinde olup biten olaylar epey fark atıyo.

bi de duygusal bi zemine taşıma telaşı olabilir konuyu. sevgi, saygı, güven gibi duyguların öneminden dem vurulabilir. para var mı yok mu çok önemli değil arkadaşım, asıl bunlar var mı denilebilir. buna karşılık yazı çevik bi şekilde bu konuyla da ilgilendiği kısmı şöyle açıklar; işte sağlam bi duygusal zeminin de oluşumunda kısmi parasızlık çok paradan daha etkili olabilir.

elbette hiç yok olan paradan bahsetmiyoruz, bi süre paramız az olsun istiyoruz sadece. yoksa pekala hepinizin zengin olması dileği ile bitirebilir yazı kendini. daha güzeli, yazarın bu yazıyı yazıyor olmasını çocukluğunda yeterince çok parası olmadan geçirdiği günlerin bi faydasını arıyor olmasına bağlayabilir. arayıp arayıp, aslında bulamayabilir. bu bulamayışın açık göstergesi olabilir mesela bu yazı. ya da işte birisi anlamayabilir bu yazıda bahsedilenleri, ve çocukluğunu bi yalıda piyano dersleriyle geçirmiş olabilir.

benim parmaklarım da piyano çalmaya çok uygunmuş be, tüh.

yol

2008-12-28T14:05:00.006+02:00

5 yaşında olmak istiyorum.

Hayır kimsenin suçu değil biliyorum. Seçimler falan, mutlaka seçmediğim bi yolun ucunda vardır daha fazlası. Eksik hissediyorum. Yapabileceklerimden yapmadığım çok şey varmış gibi.

yok musun?

2008-01-19T13:04:00.003+02:00

soru acun ılıcalı ağzında tekrarlandıkça, buraların uğrayanları da artmış mıdır merak ettim doğrusu. evvelden sahip olduğu isim, sonradan başına geleceklere sebep olabilir, enteresan, değil mi?

gözlerimizi açar açmaz sahip olduğumuz, doğar doğmaz yakın çevremizdekiler ve hiç bilmediğimiz sayısız parçasıyla koskoca bi toplumun bize dayattıkları, sonradan kendimize kattıklarımızın çok ötesinde öneme sahip olabiliyor, enteresan, değil mi?

içimde insan özellikleri taşımanın ne kadarı bana doğarken verilmişti, ne kadarı herkese veriliyor, ne kadarı birilerinden alınıyor, görmek istiyorum. içindekiler gibi bi sayfamız olsun temizinden, ya da malzemeleri de içeren bi tarifimiz.

O, türktür, doğrudur, çalışkandır. ermeni, kürt ya da alevi değildir.

insan da değildir belki, ama böyledir.

hrant dink ise geçen sene bu zamanlar, birazdan ölecektir.

o kadar

2007-05-25T14:34:00.001+03:00

Aslında kendimi ifade edemiyorum. Genel bi imaj oluşması bile çok acayip mesela insanların aklında, beni düşününce akıllarda oluşan bi görüntü, düşünceler falan, hem yaşanmışlıklara yüklenmiş anlamlar,. Ama ben bunlara ne kadar dahilim esasında hiç bilmiyorum. Yapabileceklerim elbette var, bu görüntüye şekil verirken emeğim geçiyor ama tam anlamıyla bende bitmiyor ki olay. Ben mesela şu zaman yolda sana rastlarsam o imaj mavileşirken, rastlamayıp bi de yersiz bi telefon görüşmesi yaparsak grileşiyor. Yani ben şimdi neresinde olmuş oluyorum olan bitenin. Ama sorsan, baskabisi'dir dersin, derken?

Kafam karıştı hadiseye, hayatımızdaki en önemli varlıklar insan oluyor diğ mi, ama mesela ne kadar oldukları gibi aklımızdalar ben bilmiyorum. Bazen benim aklımdakiyle onun aklındaki o kadar farklı oluyor ki şaşırıyorum, bu arada Asuman'ın hiç tanımadığı birinden bahsediyoruz hem de. Falanla eski dost, araları şimdilerde çok bozuk. Filanla selamlaştıkları oluyor. Yetmezmiş gibi en yakın arkadaşlarına dahi başka başka şeyler ifade ediyor aslında.

Yani, ben mesela, ben kendimi ne kadar biliyorum ki kim ne kadar bilecek, bilemiyorum. Birini bilmek olayı kulağımda 27. yankısını yaptı son on dakika içinde, ama ben hala bilmiyorum işin aslı ne. O kadar da emin olmamak lazım belki değil mi, o kadar.

trabzan

2007-05-22T14:12:00.000+03:00

Mesela bugün gene radyo dinleyebildim sabah, güzel oluyo. Lisede de geveze vardı, hala var ayrıca, o da güzel. Gerçi o zamanlar programın sonunda hikaye okurdu, ben şimdilerde sonuna yetişemiyorum, hala okuyo mu?

"Ağğğğbi," şeklinde başlayan son sözler kısmına gülmek çok zor mesela, ama insan istedi mi oluyo, istemesi yetmeyince bahanesi oluyo en azından, o da güzel.

Sonra bi kadın bağlandı,

Tanımak değil olay, sorun tanımamak değil. İlişkilerde en başta yeterince
tanımıyor olmak beklentiyi kısıtlıyor, tanıdıkça, ve hatta güzel şeyler
buldukça, beklenti yükseliyor. Yükseldikçe de sorunlar artıyor.

dedi. Dedim bunu bugünün dersi yapayım kendime, tanıdıklarım için beklentilerimi bu kadar yükseltmeme sebep olan o basamakları göreyim biraz, hatırlamaya çalışayım. Zor da değil esasında, sevdiklerimize şöyle bi baksak, sarılsak, hatta aklımızdan bile geçirsek oluyo, aslında ne çok basamak var o noktaya getiren hissediyo insan. Ve aslında daha yukarı çıkamamaktan yakınırken o yükseklikten düşmek ne çok acıtır, bilebiliyo. Bunu unutuyoruz doğru, sadece ben değil ama, -'asıl sen unutuyosun, ama sen de böyle böyle yaptın, bunu bana nası yaparsıııııın?'ı bi kenara bırakıp- olsun. Karşılığını umursamadan iyi düşünmekle, iyi davranmakla mümkün süper hiper mega ilişkiler. Evet, mümkün.

13 Mayıs 2005 İzmir Cumhuriyet Mitingi

2007-05-13T12:28:00.000+03:00

Bu güzel blog'un güzel insanlarının bir kısmı an itibariyle gündoğdu meydanında cumuriyetimize sahip çıkmaktalar. Hepsiyle gurur duyuyoruz!

Zübeyde hanımefendinin fotoğrafının yanında "Anamızı da aldık geldik - Karşıyakalılar" yazılı kocaman pankartıyla meydana denizden çıkarma yapan arkadaşlara da selam etmek istedim (Zübeyde hanımın mezarı Karşıyaka'dadır.).

2007-05-09T11:06:00.000+03:00

Bu defa olcak!!

yazınızı buraya yazın, lütfeeen! : ))))

deneme olduğu için birazdan silinecek olması durumu söz konusu. görenler de görmeyenlere söylemesin zaten.

şimdi başka şeyler bulup yazcam etcem ama zaten hepsini saklıcak bu şey gene, ben sinir olcam.

bi arkadaşın da dediği gibi, olmayan şeyin devamı mı olur oysa. ayh.

Muhalefet semalarında miraca çıkmak

2007-05-09T10:40:00.000+03:00

Kaç gündür bi sıkkınlık var üzerimde atamadım. “Hayırdır, nisan’la mı alakalı” dedi Abdullah, “Yok” dedim, Daha nice ayların, nice yılların sıkıntısını toplamışım o gün üzerime. Kendimi dışarı attım.

Memed’i gördüm pek kederliydi. Ablasının verdiği iki anahtardan biri koskoca 6 şeritli yolda kalınca, karısına hediye ettiği diğeri de tak-o-metresinin dairesinin çıkınca pek yalnız kalmış. İçip içip sızar olmuş. Yine böyle bir günde bir kâbus görmüş. Hemen Erkan’ı aramış. “Erkan” demiş, “Rüya gördüm. Ak saçlı bir dede. Cübbesine ulaşayım derken ayağı kayıyor, boynuna ip geçiveriyordu. Gözlerini bana dikmiş halde yitip gidiyordu”. “Ben de” demiş Erkan, “Ben de gördüm o dedeyi. Bize bir şey anlatmaya çalışıyordu. Bunu konuşalım”. Konuşmuşlar, pek sevişmişler. Yedikleri içtikleri ayrı gitmemiş o günden beri. Zaten benle de ilgilenmedi. Ben de sallamadım.

Deniz bir süredir ortalardan kayboldu. Telefonlarımı da açmıyor. Sordum öğrendim; kendisi, çok değer verdiğim Tülay hanım hakkında bir takım kalbi duygulara kapılmış, "Belki bir sebepten bir kapı açılır aradan görünür, bir işi çıkar gelir karşıdan" umuduyla mahkeme koridorlarında yatar kalkar olmuş. "Kalkar" derken yanlış anlaşılmayayım, kimse tarafından değil, kendi uyanıp kendi kaldırmak zorunda kalıyormuş kendisini. "Boş durmamış, belki savcım olur umuduyla pek çok davalara karışmış" diyorlar, ben söyleyenlerin yalancısıyım ancak bunları duyan Tülay hanım kameralar önünde bir tokat aşk edivermiş Deniz'e. O gün bu gün yolu düşmez olmuş mahkeme tarafına.

Geçen gün Zeki aradı, meğer tek derdi olan ben değilmişim Deniz'le, kendisinin de telefonlarına çıkmamış bi müddet, sonra yolda yakalamış. Derdi de garip. Kendisi Deniz’in -çok affedersiniz- mesane'den start alan yarışlara ilgisini duymuş ve bu hususta kendi hassasiyetini gizleyememiş, beraber hareket etmek istemiş. Deniz “İyi” demiş, “Kapa partiyi gel”. Zeki demiş ”Öyle ‘Hem çüküm olsun, hem donuma değmesin’ yoook, ben partimi kapamam”. Böylece aralarında ayaküstü bi yarışı başlatıvermişler. Bizim Deniz’in bi kaç hayta arkadaşı vardır, bakmışlar olacak gibi değil, Deniz’in kulağına eğilmişler, “İki kişinin işediği çiş değildir” demişler de Deniz uyanmış, tamam demiş kapatma partini, gel öylece. Duyunca pek rahatladım, zira rüyalarıma giriyordu Zeki’nin partisinin kurumsal kimliği. Onlar da barışıvermişler öylece. Bu meseleler canımı sıktı, “Biraz neşemi bulurum” dedim, Cem’e uğradım.

"Sözlükten hatun kalkacak!"

"Memleketin her toprağını karış karış gezdim, her yerinden şirket satın aldım, yetmedi banka aldım" dedi. Bi an midem bulandı, affedersiniz, kusasım geldi. "Cem'cim dedim, midem bozuk, ben bi lavaboya kadar gideyim". "Ben de geleyim" dedi, "İç boşaltmak nedir, ben bilirim". "Hay çok yaşayasın Cem" dedim, "Neler de bilirmişsin!". "O daha bir şey mi dedi, doğu demedim batı demedim, memleketin her yerine yayıldım, ziraat fabrikası açtım bayıra, tekstil fabrikası açtım yatağa yatırım yaptım" dedi. Sinirlendim. "Bırak şimdi Cem", dedim, "lafı bile dolandırıyosun, bu millet sana nasıl güvensin?" "Güvenir" dedi. "Bak adadakiler şimdi ‘sayın’ oldu. Biz o adaları boşuna almadık. Benim iktidarımda sözlükten hatun kalkacak, gerekirse Çin malı bile ne alırsan 1 YTL olacak!".

NOT: Yazı benim bile içimi sıktı. O yüzden sonunu yazmadım.

Bayan Arkadaş SMS ve MSN

2007-05-05T16:06:00.000+03:00

Yazinin giris kismi:

Madem oyle, iste boyle. Bundan sonra geleneksel olarak her yilin 5 Mayis gununu baslama kutlamalariyla cilginca eglenerek, pogo-mogo, samba, bazi bazi tango, hatta bikinilerimizle yasak dans lambada falan yaparak gecirecegimiz, 'Yer misin?' isimli SEO uygulamalarini baslatiyorum.

Yazinin, 'Nerden cikti?' diyenler icin olan kismi:

Hepimizi birer Ferrari sahibi yapan, su yandaki Allah razi olasica gugil leklamlarindan cikti. Cilgin paralar kazaniyoruz. Oyle cok ki, kazandigimiz parayi hesaplayamiyoruz. Cunku surekli para geliyor; o paralari saklamak icin surekli depo kiraliyoruz. Ama depo kiralari gunun rayicine gore degisinklik gosterdigi icin, bakiyemizi hesaplamak amaciyla lineeri eksponansiyeli birak, hiperbolik bir fonksiyon bile tanimlayabilmis degiliz. Mumkun degil lan. Neyse cenenizi yormayayim. Iste bu paralari kazanmamizi saglayan leklam:

"Bayan Arkadaş SMS ve MSN

MSN al, Cepten Ara, Numaran Görünmeden Mesaj Çek! Hemen Gel..."

Yazinin kendisini arac olarak kullanmak icin gelmis olan okuyucular icin olan kismi:

Nah?

Yazinin sonu.

..i'm in love

2007-05-04T17:07:00.000+03:00

zaman ölçmek için saat, dakika, saniye ve aslında pek kullanılmayan diğer birimleri kullanmayı doğru bulmuyorum. eminim, bu hafta çok çabuk geçti, saat kullanırken çabuk geçmek diye bi' şi mümkün değil oysa, nedir.

bakınız, zaten insanoğlunun doğası bi garip, hafta içi "zaman geçsin geçsin haftasonu gelsin" demek gafletine düşmemek elde mi, ben hep düşüyorum; ama allah kahretsin, bi sonraki hafta içine de çok fazla yaklaşmış oluyorum. tamam diyorum, bak, böyle yapma, zaman geçmesin iste hatta, öleceksin! bunu uyguluyor gibi yapıyorum bi süre, hadi maximum bi kaç gün, sonra kendimi kenarda sevinirken yakalıyorum "perşembe gelmiş, huh", diye. bilmiyorum.

kendini işe vermek olayı, süper bi' şi. harika. işte o vakit zaman anlam kazanıyo. sanki böyle yüzeyi parıltılı bi' şeylerle kaplanmış, ya da şekil bulmuş gibi kendine, oluyo. geçsin, geçmesin, ne kadar hızla, ne yöne geçsin filan pek önemli olmuyo. sadece elinde parametre olarak 'iş' olursa işte, güzel. evet ama, her zaman mümkün değil. mümkün olmasını sağlamak, sağlayamayınca da bunu sağlamakla uğraşmak lazım en azından, gibi. yoksa cumartesi dahi güzelliğini ertesi gün pazar olmasından dolayı kaybeder oluyo. aslında en güzeli cuma diğ mi, ama o da yorgun bi gün sonuçta. gene de ertesi gün kasıntısı en az olan gün olmasından, stratejik.

cuma, huh.

siyaset. azcık.

2007-05-01T19:41:00.000+03:00

serhat:
ve ne olursa olsun bence bu olaylarla beraber dinci akim buyuk bi darbe aldi
serhat:
dinci partilere olan hosgoru azaldi
serhat:
laik kesimin dincilere olan karsitligi keskinlesirken dinci kesim laiklige karsi yelkenleri biraz daha suya indirdi
serhat:
ben oyle goruyorum bilmem hakli miyim
serhat:
ak parti iktidarindan beklentiler neydi dusunsene
serhat:
insanlar akp iktidarinda turbanla universiteye girebilceklerini dusunuolardi
serhat:
turkiyede islam havasinin daha bi gur escegini dusunuolardi
serhat:
ama akp bunu beceremedi

serhat:
sezer sayesinde
serhat:
bence yavas yavas dinci kesim devletten dinle ilgili beklentilerini azaltir
serhat:
yani ben devletin icinden dini sokup atcagimiz konusunda umutluyum
serhat:
ama o boslugu doldurcak adamlarin ulkeyi iyi yonetcekleri konusunda supheliyim
serhat:
gerci mutlaka son iktidardan ders almislardir
serhat:
kendi yanlislarini zaten biliolar
serhat:
simdi bunlarin yanlislarini da gorduler
serhat:
bi de sunu gormus olmak onemli
serhat:
her zaman tribunlere oynamamak lazim
serhat:
sag iktidarlar icraatlerini halkin bekledigi yonde gerceklestirerek halkin yuzune gulup oy toplamaya calisiolardi
serhat:
bu guzel politikadir ama halk ne istedigini bilirse eger
serhat:
halk ne istedigini bilmedigi icin de basarisiz oldular
serhat:
cebi bosalan adam onlara oy vermeyi birakti akp ye oy verdi
serhat:
bunu ben de anlamiom ama oyle
serhat:
akp tam tersi igrenc bi politika izledi
serhat:
halkin beklentisin degil kendi bildigini yapti ama halkin yuzune takiyyecilik yaparak guldu
serhat:
simdi artik ikisinin de tutmucaini bilioz
serhat:
bakalim bi dahaki hukumetler ne gostercek
serhat:
cok heyecanliyim (:
ali@bis:
ben bunu yayınlarım blog olarak : )
serhat:
eheh fena konusmadim sanki d:
serhat:
ben de inanamadim kendime

bitti...

gaza geldi bu da bööle işte. arkadas dertlenmiş, heyecanlamıs, ben de içindekileri paylaşiiim dedim.

bu arada ne o reklam mı verioz artık, sosyomat mosyomat?

burdayım

2007-04-25T10:33:00.000+03:00

aşk - bir

2007-04-24T11:36:00.000+03:00

"Pardon" dedi, alışkanlıktan dilediği özür henüz ağzından çıkmışken, karşısındaki adamın adım adım kendinden uzaklaşıyor olmasının üzüntüsü kapladı her yanını. Önemi olmamasının önemi yoktu artık. Gittiği yöne ters durmuş, elindeki dosyayla hala havada duran eli yavaşça inerken, diğer eliyle aceleyle dağılmış saçlarını düzeltti. Eli eline dokunmuş muydu sanki? Ona mı öyle gelmişti? Bu ne yaman ergenlik telaşıydı böyle, tanımadığı bir adamın ardından bakarken afalladı haline. Şaşkındı, duruma en yakışır tanımlama buydu, şaşkınlık. Ardından bakarken, aklında olmayanlara şaşıyordu, hatırlayamıyordu hiç bi şey. Asılı kalmıştı o an'da. Nereye gideceğini, ne için koşuşturduğunu, kim olduğunu dahi unutmuştu. Kısa bir an, kalbi yerinden çıkarcasına çarparken, bedeni kaskatı kesilmişti. Dizlerinin hemen altında biten, dar sayılabilecek eteğinin izin verdiği kadar açıktı bacakları, gözleri kalabalıkta ilerleyen adamı takip ediyordu. Ne ileri gidebiliyordu, ne de geri. O an kalınlaşmıştı gene zaman, geçmek bilmiyordu. İnsanlar, arabalar, yapraklar, herşey sepya tonlarda durmuştu da, bir tek o adam ilerliyordu sanki parlak kıvılcımlar saçarak.

bu bir.

2007-04-18T14:31:00.000+03:00

"Bu bir rüyaa" diye bağırıyordu bir ses, "Bu bir rüyaaaa..". Sonra ardındaki rüzgarı atlatmak için yön değiştiriyordu, giderek duyulmaz hale gelip, kaybolmak pahasına. Trafik lambasının tam üstüne mor bir ışık çöreklenmişti; yoldan geçen adam sustu, arabadaki kadın çocuğunun üstünü örttü.

Acayipti; içinden bir şey koparılmış gibi, iki ucundan çekilip, koparılmadan bırakılmış gibi. Bir yığın vardı o bankta. Her tarafından saçılan kırıntıları kokluyordu bir köpek, hiçbirine dokunamıyordu bile. Köpek aceleyle gidip bir saksıya tükürdü, saksıdaki çiçek birden soldu.

Kocaman bir dalga kopup geldi ayaklarına kadar. Çekmedi ayaklarını, bütün vücudu geri gitti ama. Dalga ayaklarını alıp götürdü, vücudu bir kaç saniye havada asılı kalıp, olduğu yere yığıldı. Mor bir sıvı süzüldü bedeninden, bir ses duyuldu ağzından son kez; "Bu bir rüyaa.."

uçları kırık

2007-04-16T17:36:00.001+03:00

elde var 5. ziyanı yok. bilinç esas diğ mi, etkisi olmadığna yandığın basamak, etkisi olma potansiyelinde olduğu basamağın onda biri en az.

insan yalnızken neler hisseder, kendi kendine konuşup durur mu aslında. yoksa, bomboş olduğu anlar da var mıdır, zamanın geçip gittiği, kendini bile farketmeden geçirdiği. ben tam olarak bilemiyorum, ama sormuyorum da, cevap yaratmak için yazıyorum zaten, ş!

bi de duymadan geçen zamanlar var, hiç girmiyorum. zaten emin de değilim nereye gitti o sesler, sabahtan beri tek ses duymadım burda bana göre, ama biliyorum bu imkansız. klavyenin sesine bile şimdi dikkat edebildim ancak, ama mübalağa. bi de müstesna vardı, var mıydı? yok.

gözümün gördüğü konusunda ise değişik şeyler düşünüyorum, paylaşmak benim açımdan önemli değil de, konu bütünlüğü sağlansın diye. gördüğüm manzara evimde olsa nası bi tatmin olurdum, ama burdayken pek de mühim gelmiyor. ama sorsan, ben günde 10 saat burdayım en az, eh be.

biliyorum. herşeyi biliyorum. lakin, eldeki veriler problemi çözmeye yetmiyor, aslına bakarsan, problem yaratmaya bile yetecek kadar argüman yok. yarım kalmış harfler batıyo bazen, kırık kırık uçları. yoksa, idare ediyorum ben, boynuma dolansa daha mı iyi tastamam. velhasıl kelam.

bugün

2006-11-06T09:04:00.001+02:00

Günaydın!

Uyanmayı küçümsüyoruz, uyandığına, hem de sevdikleriyle uyanabildiğine şükretmeli insan. Ben ettim, sizi seviyorum.

Günlükler sabah yazılmalı, insanın güne başlarken hissettikleri de kayda değer değil mi? Günün sonunda muhakemesini yapıp ortaya koymak da bazı açılardan değerliyse de, arada kaynayıp giden ayrıntılar da önemli sanki be.

Metro 5 dakikada 1 07.30-08.30 arasında, vapur 07.55'te var, olmadı 08.10. Evden ya 07.35'te çıkmak lazım ya da 07.50'de.

Ben artık metro+vapur olayına girdim, yukarıda anlattığım şekliyle uygulamaya geçirebildiğim zamanlarda(2. versiyon başarıyla uygulandı bugün) işe geç kalmıcam. Evet bunları hesapladım, rahatladım.

Çünkü geçen gün vapuru bi dakikadan bile az bi zamanla kaçırıp 15 dakika daha beklemek zorunda kaldım. Oysa zaten çoktan geç kalmıştım. Bi de vapuru kaçırmak acayip bi şi, kaçan bi şeye göre çok yakın bi kere, sinir bozucu.

Tevfik hocanın babası vefat etmiş, dün ya da cumartesi. Üzüldüm, baş sağlığı dilemek isterdim aslında, du bi telefonunu aliim bağri, Rahşan Hanım'ınkini de bulabilseydim olurdu, ama olmuyo o, Zeki Müren bizi göremio, oyzden.
...
İnsanın babasının ölmesi çok acayip bi şi. Aradım az evvel. "Güzel bi yaşam sürdü ama" dedi. Kaçınılmaz olanın tek tesellisi bu herhalde. Sevdikleriyle uyanamamış birini duymak ve hatta onunla konuşmak beni biraz sarstı bu başlangıcın üzerine. Başları sağ olsun.

Hayat gerçekten çok acayip bi şi dostlar, mutlu olmanın daha çok yolunu icat etmeliyiz belki de. Ya da mutsuz olma kriterlerimizi gözden geçirmeliyiz daha kolayı. Bilmiyorum ama hergün kıymetli, bunu hergün farketmek de mümkün olsa keşke di mi. Yazdım bi kenara, buyrun burdan edin.

Güzel şeyler diliyorum,
bitmedi,

* * *

2006-10-26T16:18:00.000+03:00

Peki dedim, sonra ne olacak? Sonrasına karışma dedi. Nasıl karışmam dedim, en çok benimle alakalı. Ama acıtırsa en çok beni acıtır dedi. Bir şey demedim.

Sırtını döndü, bir kaç dakika içinde de uyudu.

Dışarıdan olağan dışı bir gürültü geliyordu. Pencereyi hafifçe aralayıp sağa sola baktım sesin nereden geldiğini anlayabilmek için. Pencerenin önüne doğru hızla yuvarlanan şişe büyükçe bir taşa çarpıp tuzla buz oldu. İrkildim, yatağıma döndüm. Ama bütün gece gözümü bile kırpmadım. O da tedirgindi, sık sık uyanıp etrafı dinledi.

* * *

O evdeki son günü olduğunu biliyordu, daha eve gelirken hissetmişti bunu, bile bile gelmişti gene de. Nedenleri aramayı bırakalı çok olmuştu lakin, buldukları anlamsız oluyordu hep nasılsa, hayat hepsinden öte nedenler üretmekten geri kalmıyordu. Evet acıtıyordu, ama dayanıyordu. En çok bunu anlayamıyordu, bu kadar acı ve boşluk varken, neden hala yaşamaya devam etmek isterdi ki insan, bilmiyordu. Cevabının olmaması için fazla cüretkardı soru belki. Ama belki de sadece sıradandı, yani hep böyle olurdu işte, ondan.

Elinde bi bavul olması da alışkanlıktandı sadece, yoksa evde kalan eşyaları yıllardır evde olan ve ihtiyaç duymadığı, duymayacağı bi kaç parça döküntüydü sadece. Ardına bakmadan uzaklaştı hızlı adımlarla, bi kaç adım gerisinde kırılan cam sesini duydu, adımlarını sıklaştırdı.

* * *

O şişelerin içine gemi koyuyorlar ya, onu düşünüp durdum bütün gece. Nasıl yapıyorlardı acaba, biri anlatmıştı nasıl olduğunu; ama kim anlatmıştı, nasıldı hiç hatırlamıyordum. Uyandırıp soracaktım O'na neredeyse, ama biliyor mu bilmiyordum. Uyandırmaya kıyamadım desem yalan. Uyandığını hissettiğim zamanlarda da O uyandığını hissetirmek istemediği için farketmemiş gibi davrandım, sormadım.

* * *

İçinde bi burukluk hissetti o şişeyi fırlatınca, elindeki bavuldakileri almaktansa yanına, o şişeyi almak isteyeceğini çok iyi biliyordu, belki de o yüzden ardından fırlattı, onu incitmek için biraz, ama biraz da unutmak için. Olmadığı zamanlarda şişenin içindeki gemiye baktıkça umut dolardı içine, bir gemi getirirdi onu uzun bir zaman geçse de aradan, mutlaka gelirdi. Ama bu defa sondu, biliyordu.

* * *

Uyandığında güneş yeni doğuyordu, pencereden dışarı baktı, neden olduğunu anlamadım ama koşarak çıktı odadan. Annesine seslendi, bağırıyordu hatta, duyduklarımdan anladım ki gitmişti, içten içe sevindim burdan kurtulmasına, gizlice gittiğimi hayal ettim kendimin de. Yanıma ne alırım diye düşündüm, aptalca bi ayrıntıydı aslında, ama en çok O'nu sevdiğimi anladım bi kez daha bu evde, gitti diye değil, daha önceden de biliyordum, o şişeyi her görüşümde O'nu nası özlediğimi hissediyordum, onu alırdım yanıma evet, gidebilsem onun yanına giderdim.

Uyuyorsun

2006-08-31T23:57:00.000+03:00

Saten nevresim takımları içine gömülmüş çıplak bedenin. Yüzünü görüyorum. Pürüzsüz teninle kaplı boynun ellerimin arasında. Şah damarın mors alfabesiyle şehvet sözcükleri fısıldıyor avucuma. Uyuyorsun. Saçların yayılmış krem rengi yastığın üzerine. Ağzında yavrusunu taşıyan timsah dikkatiyle yapıyorum her hareketimi. Elimi kaldırmadan boynundan kulağına doğru sürüklüyorum. Parmaklarımın kulağına temasıyla irkiliyorsun. Uyuyorsun. Parmağım tüm kulağını okşuyor kendi rızasıyla. Yüzünde ancak güneş doğarken görülebilecek bir çiğ tanesinin saflığını taşıyan bir gülümseme belirip kayboluyor.

Kaskatı kesiliyor ellerim, parmakların hareketsizleşiyor. Nefesin okşuyor boynumu, yastığın üzerinden kaldırıp omzuma koyduğun başın hareketsizleşirken elin göğsümün üzerinden vücuduma mutluluk pompalıyor…

Tüm hayatımı değiştirdin. Ruhumu, kalbimi benden aldın ve sonra uykuya daldın.

Uyuyorsun ve ben hala elini tutuyorum.

Kendi kendine uyanmanı beklerken uykuya dalmaktan korkuyorum…

Hissetmiyor musun, sabah oldu!

Hissetmiyor musun?

Hissetmiyor…

Boynun tekrar ellerimin arasında ve sen o kadar sessizsin ki!

Boynun hala ellerimde, gözlerin tavana dikilmiş…

Boynun ellerimde, ısırdığın dilin mor bir halı gibi sarkıyor ağzından…

Boynun ellerimde… Şah damarın…

Şah damarın???

iy ki.

2006-08-16T04:33:00.000+03:00

Tac

2006-06-23T05:05:00.000+03:00

Koşarak çıktı kapıdan. Bir çırpıda karşıdaki yola ulaştı. Bir süre geçemedi karşıya. Kocaman arabalar süratle geliyor ancak hiç birisi onu fark etmiyordu. Elini cebine attı bir kez daha. İşte hepsi ordaydı, tamı tamına iki lira yirmi beş kuruş.

Yüzünde nicedir unuttuğu bir ifade vardı. Babasını son görüşünden hatırlayabilirdi hafızası elverseydi. Ve gidişinde –gidiş ve terk edişin farkını anlayamayacak kadar küçük yaştaydı henüz- arkasından bakarken nasıl da bambaşka bir hal aldığını yüzünün. Annesinin de o günden sonra güldüğünü görmemiş, gülmeyi tümden unutmuştu.

Babasından sonra eski sandıkların birinden çıkardığı dikiş makinesini odanın bir köşesine yerleştirdi annesi ve o makine geceler boyu işlemeye başladı. Çöp kutularından bulduğu kırık dökük eşyalarla oyuncak diye oynamadığı zamanlarda, odanın bir köşesine siner annesini izlerdi. Annesi tüm gün bir sepetten yırtık, sökük erkek donlarını alır, makineden geçirip diğer sepeti doldururdu. Bir yandan artık ağzından hiç düşürmez olduğu türküsünü mırıldanır, bir yandan ince ince gözyaşlarını salıverirdi solgun yanaklarının üzerine.

“Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar
Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler”

O donlar makinenin kocaman iğnesinin işlediği iplikle değil, annesinin göz yaşlarıyla dikilirdi. O da mahalledeki ağabeyleri gibi büyüyüp sosyete çarşısında salınan kokanaların cüzdanlarını çantasından aşırabilecek yaşa gelince, dikiş diktirmezdi elbet annesine. Geleceğe dair kestirebildiği tek planı buydu.

Haftada iki kez evden çıkardı annesi. Çarşamba ve Cuma akşamüstleri. Semt pazarının kurulduğu günler. Akşamüstü tezgahlardan mallar indirilir, satılamayan kokmuş, çürük sebze ve meyveler yollara dökülünce; annesinin de evin üç günlük erzakını çıkarma mücadelesi başlardı. Kimi zaman yalvara yakara, kimi zaman tezgahtarların itip kakmasına aldırış etmeden ama asla yılmadan toplardı yavrusunun yiyeceğini. Yolda birkaç dükkana uğrar, diktiği donları verir, yırtıkları, sökükleri yüklenir gelirdi. Dönüşte de oğluna o günkü hasılat iyiyse elli, yoksa yirmi beş kuruş verirdi.

***

Karşıya geçince tekrar cebini yokladı. Para hala ordaydı. Adımlarını hızlandırdı, gözlerini yerden hiç ayırmadan yürümeye devam etti. Yolun sonundaki dükkana girdi. Dükkan sahibi de onu fark etmedi ama o alışkın olduğundan önemsemedi. Cebinden bir yirmi beşlik çıkarıp tezgahına üzerine yavaşça iki kez vurdu. Dışarıda yabancı kimseyle konuşmamasını sıkı sıkı tembihlemişti annesi.

Dükkan sahibi döndü ve onu gördü. Yüzü ekşidi. Kaşlarını çatıp “ne var” dedi. Onu daha önce de birkaç kez dükkanın önünden geçip içeriyi yoklarken görmüş, kapkaççı veletlerden veya üç kuruş için yalvar yakar dilenen pis çingenelerden sanıp kovalamıştı. Bu sefer içeri girip bir şeyler anlatmaya çalışmasına ise aslında şaşırmış, ama belli etmemişti.

Parmağıyla bir kadın başının peruğunda takılı olan tokayı gösterdi. Muhtemelen bir zamanlar o sosyetik kadınlardan birinin başını süslemiş, şimdiyse her nasılsa bu dükkana düşmüş,eskimiş bir bez parçasıydı daha çok. Ama onun gözünde muhteşemdi ve annesinin başında bir kraliçenin tacı gibi duracaktı. Kim bilir ne çok yakışırdı. Sık sık saçları önüne düşerdi annesinin dikiş dikerken. O da oflaya puflaya saçlarını geri atar, ancak bir türlü orda tutmayı başaramazdı. Arada bir, bir yerlerlerden paket lastiği bulup saçına geçirdiği olur, ancak gür saçları lastiği hemencecik yırtardı.

Şimdiyse artık bir tokası olacaktı ve rahat rahat oturabilecekti makinesinin başında. Adamın sormasına fırsat vermeden parayı gururla cebinden çıkarıp uzattı. Adam kendisine uzanan küçücük avuca zorla sığmış parayı aldı ve dikkatlice saydı. Bir yandan “Fakir piçler! Zaten dilencilikten başka ne bilirsiniz?” diye söylenirken bir yandan tokayı çözdü ve uzattı.

Şimdi dükkanın önünde, yüzünde kocaman bir gülümseme, elindeki tokasına bakıyor ve kahramanlığını kutluyordu. Tokayı güneşe doğru kaldırdı. Üzerindeki simler öyle parlaktı ki gözleri kamaştı. İşte tam o sırada sırtında iki darbe hissetti. Dizleri boşandı ve yere kapaklandı. Sımsıkı kapamıştı tokayı tuttuğu avucunu ancak ayasından başka bir şey hissetmiyordu. Başını kaldırdı. Kendisinden büyük iki çocuğun koşarak uzaklaştıklarını gördü. Annesinin tacı, kısa boylu olanın elinde sallanıyordu.

Başı yere yapıştı. Gözyaşları şimdi avuç içinden bir daha asla ayrılamayacak olan parmaklarını, yerlerine dikmekle meşguldü.

Kadın, Satiradam ve Yoldan Geçenler

2006-06-21T13:12:00.000+03:00

Ukrayna’dan alınmış yeşil çakmakla, Kıbrıs’tan alınmış tane Coffee Creme’ini yaktı. İçine çektiği dumanın her santimetreküpünde birbirlerine çarpım halinde bulunan karbon monoksit atomları ciğerlerine yapışıp ona mazoşist bir zevk veriyordu. Küçük nikotin saçıntıları yapıştıkları hücrelerle etkileşime geçiyor ve zevki “misli” ekini kullanabileceğimiz kadar arttırıyordu. Normalde beyaz olan hücreler nikotinle etkileşime geçer geçmez önce kızarıyor, sonra morarıyor ve son olarak da koyu bir kahverengiye dönüşüyordu. Değişim görülmeye değerdi.

Bir çekim daha aldı purosundan, diyaframı elinden geldiğince durdurmaya çalıştı onu, tabii bu mücadele sırasında küçük bir öksürük bulduğu fırsatı değerlendirerek adamımızın boğazından yukarıya çıktı ve ağzına bakan kadının gözlerinde zuhur oldu.

“Çok yaşa!” dedi kadın.

“Zaten çok yaşayacağım” diye geçirdi adam içinden. “Öksürdüm…” dedi düşüncelerini gizleyerek.

Ses çıkarmadı kadın, kafasını önüne eğdi. Mide ve bağırsak duvarlarından kanına karışmakta olan liserjik asidin çıkardığı emilme sesini dinliyordu. Gözenekçiklere sürtünen asit parçacıkları tutuluyor ve akıl almaz bir hızla kılcal damarlara yönlendiriliyordu. Kılcal damarlara girmeyi başaran yabancı madde vücudun öz pompası tarafından kromozomlara ve beyne götürülüyordu. Koca bir kütle olan beynin görüşle alakalı kısmına hücum eden parçacıklar kırmızıları daha kırmızı, yeşilleri daha yeşil yapmakla kalmıyor, aynı zamanda üzerinde dikilmekte olduğu halının sabit bir frekansla dalgalandığını hissetmesini sağlıyordu.

“Üzerime oturmalısın” dedi yatak.

Sandalye altında kıpırdandı.

Bu sırada az önce elinde puro tutan adam mızıka çalan bir satire dönüştü.

“Aaa!” dedi kadın

“Hı?” dedi satir.

“Yoo” dedi kadın

“Yaa!” dedi satir.

“Ne oluyor yahu?” dedi purolu adam.

“Çok kalabalık burası” dedi kapı.

“İllallah!” dedi kadın ve gözlerini kapadı.

Adam, tetrahidrokanibal etkisindeki beyni ilgisiz bir hal almasını sağladığından, kadını umursamadan kızarık gözlerini devire devire altındaki minderlere uzandı. Purosunu kül tablasına bırakmayı unutmuştu. Gözlerini kapadı, bir anda kendini papatyalar arasında koşuşturup duran onlarca çıplak hippinin arasında buldu. Gökyüzünde mor bulutlar, ufuktaki eflatun ağaçlarla birleşip, sarı papatyalarla yeşil çimenler de bu peyzaja katıldığında adam “evet, galiba uyudum” diye geçirdi içinden. Kafasını sağ taraftaki hippilere bakmak için çevirdi ve onların arasında John Winston Ono Lennon’u gördü. Elini havaya kaldırdı, Lennon’a doğru salladı. Fark edilmişti! Çok sevindi ve zafer işareti , parmakları arasında yanmakta olan puroyu serbest bırakan bir zafer işareti yaptı. Yavaş çekimde battaniyelerin arasına düşen puro küçük kıvılcım saçıntılarını her tarafa yaymıştı…
………………………………………………………………………………..

“Uyuşturucu öldürür!” dedi Emin.

“Bırak ya, hiç bir şey olmaz.” dedi Rüstem

Bu arada içinde iki insan kebabıyla cayır cayır yanmakta olan müstakil bir evin yanından geçiyorlardı…

Şeref

2006-06-17T17:39:00.000+03:00

- Şerefe!
- Ne kadar oldu?
- Boş ver şimdi! Kadeh kaldırıyorum, görmüyor musun?
- Şerefe, şerefe…
- Bugün 10. gün.
- Alışabildin mi bari?
- Hep içerde değildik ya!
- …
- O değil de, orada bir adamla tanıştım. Benden bir hafta önce salıverildi, onu bulmam lazım.
- Hayrola?
- Hayır… Bir hikaye anlatıyordu, yarım kaldı.
- Allah Allah!
- Bilmiyorum, sadece… çok ilgimi çekti, sonunu duymak istiyorum.
- Nasıl bir hikaye bu?
- Senin ilgini çekmez, adamın bir arkadaşının hikayesi.
- Yahu anlatsana, merak ettim şimdi.
- Tamam anlatıyorum. Ama hayal kırıklığına uğrarsan sorumluluk kabul etmiyorum.
- Olsun olsun, sen anlat.
- Şimdi bir kız varmış, adamın arkadaşı. Adına Esin mi dedi Esra mı dedi tam olarak hatırlamıyorum.
- Nasıl bir kızmış bu?
- Hafif esmer, keyif verici maddeler kullanan bir kız.
- Ne mesela?
- Esrar falan…
- Ot mu?
- Sen ot de ben esrar diyeyim, işte o malzemeyle ilintiliymiş, esasında hikayenin bununla bir alakası yok.
- O zaman neden söyledin?
- Cezaevinde tanıştığım adam, neydi onun adı... Hah, Özkan, malzeme satarmış, oradan kalmış aklımda.
- Malzeme mi satarmış?
- Malzeme… Torbacı işte.
- …
- Neyse, Gürol adında bir müşterisi varmış bu adamın, epey de samimilermiş, gel zaman git zaman bu Gürol bir hatun göstermiş adama, nasıl arzuladığını, o hatuna neler yapmak istediğini falan söylemiş durmuş. Kızla muhtelif kafe ve barlarda birbirlerinin gözleri içine bakıyorlarmış zaten.
- Kesişiyorlarmış?
- Evet… Bu bahsi geçen hatun da az önce anlattığım kız.
- Esra?
- Esra ya da Esin… Önemi yok. Özkan bıkmış adamın yakınıp durmasından ve sonunda çenesini bir şekilde kapatmaya karar vermiş. İşte, olay da bu kararın sonrasında gelişmeye başlamış… Şerefe!
- Şerefe!
- …
- Eee! sonra?
- Özkan üç kızla aynı evde yaşıyormuş, bu kızlarla eğlenmeye karar vermişler ve kafaları iyiyken bir diskoya gitmişler. Tesadüfe bak ki bizim Emel’de oradaymış.
- Emel kim?
- Aman, Esra işte! Neyse, Özkan barın arkasında iki barmen ve üç arkadaşıyla sohbet ediyormuş. Sonra bizim Esra bara gelmiş, Esra’nın yaklaştığını gören barmen hemen votka redbull hazırlamaya başlamış.
- Niye? Başka bir şey yok muymuş içecek?
- Varmış olmasına da kız aylardır aynı mekana gelirmiş ve hep votka içermiş.
- Anladım… Bu da bir aşinalık yaratmış tabi.
- Kız, “Bir bira alabilir miyim?” demiş barmenin kulağına. Barmen ufak bir şaşkınlık yaşamış, votkayı barın altındaki tezgaha bırakıp dolaptan bir bira açıp vermiş. Kız teşekkür edip barı terk etmiş.
- Patladı mı votka bir taraflarında?
- Hah işte, o votka bir taraflarında patlamasın diye hemen diğer barmen atlamış, “Sen bu votkayı kimseye satamazsın” gibi içerisinde bolca iddia içeren bir cümle sarf etmiş. Tabi diğer barmen zıtlık psikolojisinin de etkisiyle “Satarım, ve hatta ben bu votkayı bu kıza satarım”
- Hangi kıza?
- Esra’ya. Başka kızdan bahsettik mi zaten?
- …
- Gecenin ilerleyen saatlerinde kız bara gelmeye ve bira almaya devam etmiş, bu arada bizim barmen çocuk onu votka içmeye ikna etmeye çalışsa da başarılı olamamış. Sonra kız yine bara gelmiş, barda oturan adamlardan birinin kadehini gösterip “Bu kadehin içinde ne var?” diye sormuş, “Hangi kadehin” diye cevaplamış barmen, “İşte şu yeşil olan” diyerek parmağıyla işaret etmiş kız.
- Votka mı varmış?
- Evet, yeşil votka varmış! Votka olur mu hiç, Green Devil kokteyli varmış.
- Ee, Green Devil’in içinde zaten votka yok mu?
- Her şeyi de bilirim diyorsun yani?
- …
- Neyse, hatun bu içkiden istediğini söylemiş barmene, barmenin yüzü gülmüş, hemen torpilli bir kokteyl hazırlamış, tabi bu kokteyl için önceden barın altındaki tezgaha koyduğu votkayı kullanmış. Hazırladığı kokteyli kıza uzatmış, kız kadehi kaldırmış, ufacık bir yudum almış kadehten, tam da bu sırada barın arkasındaki ahaliden bir alkış kopmuş.
- Alkış mı?
- Evet, iddiaya girmişti ya iki barmen, o yüzden.
- Ne iddiası? Neyine girmişler bari?
- Bilmiyorum, anlatmadı o kadarını. Ama bu kadar yaygara koptuğuna göre… Sen hesap et.
- Ee?
- “Ee”si bu vesileyle Esra’yla Özkan ilk defa konuşmaya başlamışlar. Kız Özkan’ların gruba sorgulayıcı gözlerle bakınca Özkan da fırsattan istifade muhabbet kurabilmek için durumu falan anlatmış kıza. Öyleydi böyleydi derken Özkan’ın ev arkadaşları, Özkan ve Esra birlikte takılmaya başlamışlar. Gece ilerlemiş, muhabbet gırla gidiyor. Bu arada bizim Özkan bu hatunun Gürol’a ilgi duyduğunu öğreniyor.
- Gürol kimdi?
- Anlatmıştım ya, şu Özkan’ın müşterisi, başının etini yiyen…
- Haa!
- Yaa…
- E o zaman oldu bu iş. Hemen arasaymış ya Gürol’u.
- Şerefe!
- Esra’nın şerefine!
- Özkan’ın ev arkadaşlarından biri, adını hatırlamıyorum, Gürol’un eski sevgilisiymişmiş. Bu hatunla bizim Esra muhabbeti iyice koyultmuş. Gecenin sonuna doğru, saat iki, iki buçuk civarı hatun Esra’yı kendi evinde takılmaya devam etmek için davet etmiş.
- Esra da kabul etmiş tabii?
- Evet, kabul etmiş ve bunlar hep birlikte yeri konusunda hiçbir fikrim olmayan Özkan’ların evine gitmişler.
- Yerini bilsen ne değişecek ki?
- Laf lafı açmış ve konuşurlarken Özkan Gürol’a bir oyun oynama fikri ortaya atmış. Bu fikir herkesin aklına yatmış, zaten kafaları da çok güzelmiş. Plan şuymuş, Esra Gürol’u arayacak, sonra Gürol’u şu anda oldukları eve davet edecekmiş. Sözde Gürol bu evi bilmiyormuş ve eve geldiğinde adamın yüzünün aldığı hali görüp bol bol güleceklermiş.
- O neden o?
- Esra var o evde, bir de eski sevgilisi. Düşünsene neredeyse hiç tanımadığın ve arzuladığın kızın biri seni gecenin üçünde arayıp davet ediyor. Bilmiyorum, bana ilginç geliyor bu durum. Tüm arzuların kabarıyor ve o hatunla buluşmaya gidiyorsun, sonra bir anda baam! O da nesi! Eski kız arkadaşın çıkıyor karşına.
- Hakikaten boktan bir durum… Ben o açıdan bakamadım.
- Boktan olduğu kadar da ilginç esasında. Sonra arıyor adamı Esra, diyor ki “Ben Esra, seni gördüm beğendim” falan filan, “saat üç buçukta istasyonun önüne gel.” Anlaşma böylece yapılıyor.
- Allah Allah!
- Bizim hatunun o saatte yalnız dışarı çıkması uygun görülmüyor, ve Özkan’da onunla birlikte çıkıyor. Kafaları bir milyon bunlar istasyona varıyorlar. O sırada elektrik direklerinden birine bağlı yavru bir köpek fark ediyorlar. Özkan hemen gidiyor köpeğin yanına, seviyor, okşuyor. Esra’da katılıyor ona. Sonra köpeğin aç olduğunu fark ediyorlar, 7\24 açık tekellerden birinden süt ve bisküvi alıyorlar ve hayvanı beslemeye başlıyorlar. Bu sırada bizim kız Gürol’un uzaktan yaklaştığını görüyor, hemen ona doğru yürümeye başlıyor.
- Tanışıyor muydu ki bunlar?
- Ee nerenle dinliyorsun sen beni?
- …
- Konuşmaya başlıyor Esra’yla Gürol, konuşurken bir yandan da yürüyorlar.
- Ee?
- “Ee” si bu. Ben de bu kadarını biliyorum…
- Nasıl?
- Bu kadar işte! Gerisini dinleyemedim. Hoş onun da bildiğini sanmıyorum gerisini ama bir ihtimal. Bu durumdan bir öykü çıkartmak istiyorum ama gerisini öğrenmem lazım.
- Madem yarıda kesecektin neden anlattın ya?
- Anlatmayayım dedim sana, dinlemedin ki.
- Çok şerefsiz bir adam oldun sen son zamanlarda…
- Şerefsiz mi?, E şerefe o zaman!
- Şerefe!...

Esra ve Gürol konuşarak yürümeye devam ediyorlar. On ya da on beş metre yürüdükten sonra sarhoş Esra, Özkan’ın yanlarında olmadığını fark ediyor. Arkasını dönüp köpeği sevdikleri direkten tarafa çeviriyor bakışlarını. Ama orada ne köpek, ne de Özkan var artık. Sadece bir paket bisküvi ve bir kutu süt kaldırımın üzerinde duruyor. Esra durumu bozuntuya vermiyor. Hemen cep telefonunu alıyor eline. O da nesi! Bir detayı atladığını fark ediyor. İçinden “Lanet olsun, telefonlarını almadım…” diye geçiriyor. Biraz daha yürüyorlar ve Gürol sessizliği bölüyor. “Ee, Nereye gidiyoruz?”

Bu soruyla birlikte Esra bir kez daha kızıyor kendisine, çünkü alkolün de etkisiyle evin yerini zerre kadar hatırlamıyor. “Şey” diyor “ben gideceğimiz evin yerini hatırlamıyorum… Üzgünüm…” Gürol gülümsüyor. “Bana gideriz o zaman!”.

Gecenin karanlığında Esra ve Gürol sallana sallana Gürol’un evine gidiyorlar…

Esra bin bir pozisyonun denendiği terle yoğrulmuş olarak geçen bir geceden sonra Gürol’la aynı yatakta uyanıyor. Yanındaki adama bakıyor, ve uyanması için bin bir türlü şey deniyor. Kafasını ondan tarafa çeviren Gürol’un ilk kurduğu cümle, “Sen ne zaman gideceksin” oluyor. Esra bir miktar bozuluyor bu duruma ama megaloman olmasının da verdiği cesaretle fazla üzerinde durmuyor. “Yuh, kovdun be resmen” diyebiliyor sadece, ve yanıtı “Yok, öyle değil… Dersin falan var mı diye sordum…” oluyor. Esra hiç bir şey söylemiyor. Gürol yeniden uyuklamaya başlıyor.

Aynada gördüğü saçları Esra’yı ürkütüyor. Onları adam etmek için saç spreyine ihtiyacı olduğunu biliyor, ve Gürol’u yeniden uyandırıp saç spreyi olup olmadığını soruyor. Gürol ağzını bile açmadan parmağıyla vitrinin üzerindeki saç spreyini işaret ediyor. Gürol’un yeniden uyanmasını fırsat bilen Esra gece boyunca hiç konuşmadan seviştiği bu adamı biraz daha iyi tanımak için sorular soruyor. “Kimsin sen?” cevap yok. “Okuyor musun?” yine yok. “Nerelisin?” yok yok yok. Gürol yeniden parmağını kaldırıp vitrinin üzerindeki saç spreyini işaret ediyor…

Tam da bu sırada, Özkan’ın ev arkadaşları, evlerinin salonun ortasındaki kovanın etrafında toplanmış ilk nefeslerini almaya hazırlanıyorlar. Onlardan biri, Aysen ilk kapağını alıyor, ve kafasını koltukta oturmuş yavru köpeğini seven Özkan’a çevirip soruyor
“Sence becermiş midir?”
“Efendim?”
“Gürol diyorum, sence becermiş midir?”
“…”

Güle Güle

2006-06-11T23:21:00.000+03:00

"Güle güle." dedi kadın,
"Güle güle." dedi adam ve ekledi;
"Göğsünü ısırmak isterdim son kez gitmeden."
"Arkamı dönüp burnuna yellenmeyi yeğlerim." dedi kadın ve arkasını döndü.
Adamın morali bozuldu, gelecek 35 yıl boyunca dönüşü olmayan bir yolda ilerlemeye başladığını o an anladı.
"Fıstık mı kokuyor?" diye sordu.
"Hayır, yellendim, benimkisi fıstık gibi kokar." diye belirtti kadın muzip bir edayla.
Adam gülümsedi ve bahsini ettiğimiz dönüşü olmayan yolda bir adım daha attı.

Tam o sırada iki yüz metre ilerideki istasyonda beklemekte olan trenin acı ıslığı duyuldu. Çemen şehrine giden tren için yolculuk başlamak üzereydi.
"Güle güle" diye geçirdi içinden küçük bir kız çocuğu bu şehirde kalan babasını hayal ederek, annesi yanındaki koltukta oturmuş, cep telefonunda biriyle konuşuyordu.
"Güle güle" dedi telefondaki tok ses,
"Güle güle" dedi anne ve küçük bir tıkırtı çıkararak kapandı telefon.

Yol üzerinde bulunan şehirlerden birinde, fahiş fiyata alkol pazarlayan bir restoranda iki Fransız vedalaşmaktaydı.
"Au revoir" dedi biri,
"Au revoir!" diye cevapladı diğeri.
"Ne varmış?" dedi kulak misafiri olan zengin bir müşteri.
"Güle güle diyor, Fransızca..." diye cevapladı asgari ücretle çalışan barmen.
Bilgisizliğinden utanan müşteri çarçabuk istediği hesabı arkadaşlarına ittirip kaçtı.

Tren Çemen garına yanaşırken ağlamaktan makyajı akmış bir kadın elinde boş bir bidonla bir benzin istasyonuna girmekteydi. Pompacılardan birine yaklaştı,
"Benzin alabilir miyim?" diye sordu.
"Süper mi normal mi?" dedi pompacı.
"Nasıl?" diyebildi afallayan kadın.
"Süper benzin mi normal benzin mi?" dedi işgüzar pompacı.
"Benzin işte, normal." diyerek bidonu uzattı kadın, "Ama benim param yok." diye de ekledi.
Elinde tuttuğu pompayı manalı bir edayla sallayan pompacı "Her şey para değil." dedi çürük dişlerini gösteren çirkin gülümsemesiyle.

İki saat sonra tüm Çemen şehri cehennem misali yanmaktaydı. Kasıklarındaki katlanılmaz ağrı ve elindeki boş bidonla gökyüzünü gıdıklayan alevlere bakan kadın "Güle güle" dedi.
Kuyruğu tutuşan külrengi kedi feryat figan karşılık verdi;
“Güle güle zalim dünya!”

2006-06-10T23:53:00.000+03:00

...

Duyduğu sesle irkildi, elinde sımsıkı tuttuğu bardağı bıraktı kenara. Saatlerdir kıpırdamayan vücudunun uyuşukluğu geçmedi bu hareketle de. Neyi beklediğini bilmiyordu beklerken ama o an anlam kazanmıştı bekleyiş, o sesle.
Kırılmıştı.

Bir evin bütün odaları aynı gereklilikte midir? Bütün ayrıntılarını elinle yaratmışsan da aynı özenle dikkatini çekmelerine izin verir misin? Bir ev. O ev, yaşadığı ev. Ve o evden başkası zaten yok. Pencere manzarasından ibaret 'dışarısı' ve yüklendiği anlam gün geçtikçe büyüyen 'içerisi', son halinden çok önce de herşeye oldukça yakınsa.

Tek başına olmak en değerli yapan belki onu, belki kaybetmek içinde barındırıyo değerli olmayı illa ki. Belki de, belkisi yok. Bi silüeti gördüğünü sanmak hissi bile özlenir olduğundan uzun zamandır var. Ayakta olmayı özlememek içinse yerden 1 m yükseklikte. Artık yüzünde bilmediği ayrıntı kalmadıysa,.. Yalnızlığı telafi etmese de, bi yüz görmek ihtiyacına cevap.

Elleriyle çevirdi tekerlekleri yavaşça, sadece onun bulunduğu, mevcut tek çivisi saatler önce gevşetilmiş, duvarları beyaz odaya gitti, sesin geldiği yerden emin.
Kırılmıştı.

gel-git

2006-05-15T23:54:00.000+03:00

asıl olan şudur ki; insan deli olabilir.. sorun diil.. çok kolay bi şekilde.. bişeyin bişey oldugunu zannedersin.. sonra o şeyin senin zannettiğin şey olmadıgını anlarsın.. ama anladıgın şey doru diildir.. onu da öle zannetmişsindir.. ilk zannettiğin şey dogru olanmış yani..

düşün..

onun için asıl olan şudur ki dememek lazım gelir.. sizi yorar bu.. geç anlarsınız ama..

aslında şu üstteki cümle gibi şeyler de yazmamak lazımdır.. "geç anlarsınız ama" falan die.. üstat tavrı ii degildir çokça.. "çokça" kelimesi mesela.. nıt..! sölenmemeli.. "sölenmemeli" demek de..

sürer gider..

ayrıca sakın kimseye bişey anlatmayın.. neme lazım özlersiniz falan..

aslında şunu yazmak için geveledim bu kadar

ABS CHok ii bişeydir.. başkabişidir..

fin.

bir ben var, bir de benden içeri

2006-05-13T03:35:00.000+03:00

öyle bir yalnızlık ki kurtulmak mümkün değil. nedir seni yalnızlıktan kurtaran? ailen? arkadaşların? sevgilin?

başka insanlarla beraberken yalnız olmadığını sanmak insanı hayatında sahip olmamaktan mutlu edecek ender farkındalıklardan biri heralde. belki de dünyanın en boktan kandırmacasıyla asla yüz yüze gelmemek yüzeyde kalmak ama, en büyük şans aynı zamanda.

en yakın hissettiğin insanla berabersin, yalnız değil misin? (oooOo) oysa iki şey var ya sadece sahip olduğun. bi SEN varsın, bi de senin algın. ne başkasının varlığına ne de algısına haiz olabilirsin. sen algılandığın sürece karşındakinin orda olup olmaması farkeder mi sanıyosun? olmasa algılayamıcak olmak yetmez bunun gücünü ortadan kaldırmaya.

ve evet bi SEN varsın bi de algın. o sevdiğin, o beraberken yalnız olmadığını sandığın insan da algı sadece. elindeki çakmak gibi, dumanın boğazından geçerken verdiği haz gibi.

ama o SEN'in, o algılamadığın, o zaten sen olan senin yanına koyabiliyo musun bi tane daha? onu yapabiliyo musun iki? yok. işte o yüzden yalnızsın, o yüzden mahkumsun. üstelik farketsen de yok kurtuluşun.

buyur bu okuduklarının algısına da karşı çık, istersen inkar et. sonra bak bakalım kendine algının ötesinde bi yandaş bulabiliyo musun. yok.

soguk

2006-05-02T02:35:00.000+03:00

Yorgan kılıfına konmuş battaniyeyi hiç sevmem. O battaniye toplanır o yorganın içinde, homojen dağılmaz, homojen dağıtamaz sıcaklığı. Üşürsün içinde elde olmadan, yanın yören tutulur. Ayaklarını uzatamazsın parmak uçların üşür, bi tarafına dönsen öbür tarafın hisseder soğuğu, sırtın üşür, boynun tutulur. Uyuyamazsın.

O sabah adam gibi kalkamazsın. Daha doğrulurken üç yerden birden patlak verir acı. O gün hayır gelmez senden. Olmadık yerin ağrır durur saçma sapan bi zamanda, daha beteri,her an ağrıcakmış gibi durur, rahat edemezsin.

Kimseye anlatamazsın o günü, o gün soğursun, o gün soğuksun. Soğuğa karışır gidersin. Ha varsın ha yoksun o gün. Öyle soğuk, öyle uzak, öyle ıssız.

hİsterik

2006-04-13T01:19:00.000+03:00

İlginç olan, hatalardan ders aldığın halde üşengeçliğe devam etmek. Üşengeçliğin kendisine hata denebilir mi?

“Elimde değildi” denememesi bir yanılsamaysa kaderinin elinde olmadığına inanmak mümkün oluyor. Yok değilse bir yerlerde derin hatalar var veya vardı. Bir yerlerde yanlış yapmak çok klişe de şu elde olma/ma meselesinin aslında anlık fiziksel seçimlerle değil daha çok kümülatif vücut kimyasıyla ortaya çıktığına inanmaya meyilliyim bu günlerde. Şalterleri açıp kapamayı öğreniyor bile olabilirim (;

En önemli kısmı da günlük sıkıntılar yaratmasından çok zamanda kayma yaratması, yaşamı erteletiyormuş hissi. Bir de yarattığı imajiner bağımlılıklar. Tabi her şey kendinde başlayıp bittiğinden bunların üstesinden gelmek her zaman mümkün bir şekil. Yaşanmamışlıklar arada parazit yapsa da, biraz umut biraz da mut yeter ayakta kalmaya. E hazır ayaktasın, iki adım da atıverirsin, icabında koşarsın biliyorum.

dene

2006-04-10T01:13:00.000+03:00

açık mavi. kendiliğinden bulaştı her yanıma. odam bile daa bi açık mavi sanki. 'kendiliğinden' ne güzel bi kelime öyle, nası rahat. derinlerde aramak bi şeyleri, daa koyu ve daa koyu olmak her defasında seçilebilir de; yukarılarda daa açık bi mavide uçmak, 'kendiliğinden' kanatlanmak ve yukarılardan bakmak, huzur. uçurumun kenarından fazlalıkları fırlatmak anlam bulur esintide havalanınca. tenimde ılık ılık hissederek o esintiyi dönüp bakarım gülümseyerek durduğum noktaya. elimi uzatırım boşluğa ve hissederim rüzgara dönüşürken. elim boşlukta diğlmiş gibi, yalnız diğlsin.

boşluğun içinde sarmalanırken kasırgaya dönüşür rüzgar bazı, acıtmadan daha bi yükselip karnında hissedersin sıcaklığı, gergin vücudundan boşalan enerjiyle her defasında daha bi yüksekten devam edersin uçmaya.

ayakların yere basması aslında zorunluluk biraz da, oysa zorunluluk dediğin şey için çaba sarfetmek anlamsız. yer çekimi zaten buna yeter. şekli bu iken devam etmek için iteklemek gerekir. ama uçmaktan söz ediosan, işte o zaman bunu cidden içinde hissetmek lazımdır, yapabiliceni hissettiğin an ayakların kesilir yerden. düzlem bi tane de diğldir, bu çeşitlilik için bile uçmaya -uçamasan da denemeye- değer!

(mono/diya/b)log

2006-03-27T00:38:00.000+03:00

baskabisi:
piyangodan mi çiktik lan
ne alaka? alakasiz olsun bu da
aman vermem
öyleyim
çok deliyim bu ara
sorgularim her bi seyi
anlamsiz sonuçlara varirim, dayanamam
aglarim belki
belki göz yaslarim bulanir
sessizligim bozulmaz olur

cim kedi:
noluyo la

baskabisi:
o zaman üzülürsün

cim kedi:
bi sus la

baskabisi:
geç kalinmisliklar ifadesizce siritir geçmisten
geçmisin geç kalinmisligi gibi katmerlenmis manalar dürtükler en rahat anini bile
eline alip bi ayna bakarsin
göremezsin
göremezsin anliyo musun
o an,
iste o an anlarsin.
tek bi damladan baskasi gelmez elinden,
tadini hissedene kadar kipirdamadan durursun
o an,
zavallisindir.
yetmezligin en üst noktasinda bulursun kendini,

cim kedi:
laaayn
suuss

baskabisi:
seffaflasirsin elinden bi si gelmez
yok olursun lan, olmazsin bundan sonra,
bundan sonra,
iste o bile anlama yetin disinda kalir
zamandan siyrilirsin, siyrik olmak koymaz olur o ayri
evet iste, bi yerden sora nolursa olsun koymaz ya, öyle bi si
ve bu, aslinda yasanacak en kötü sey de digldir.
öyle bi zaman gelir ki sonra
gelmemis olmasini dilersin çaresizce

cim kedi:
grrrr

baskabisi:
iste o zamn
farkina varirsin
bu farkindalikla yikilirsin
aynanin da kendinin de altinda kalirsin
evet, yüzün parçalanir, hem de görürsün bunu kirik parçalarda
zahmetsizce olur hem bunlar
bu en kötüsü iste.
keske dersin o zaman.
keske.

İstikamet

2006-03-26T20:37:00.000+03:00

Acıydı, kornaydı.
Dursaydı,
Alsaydı beni de,
Koymazdı.

Keskindi, kokuydu,
Koyuydu,
Kalsaydı benimle,
Yitmezdi.

Parlaktı, tendi,
Onundu,
Olsaydı benim de,
Bitmezdi.

Kıldı, tüydü
Artık önemi yoktu
Ayrılık mecburi yöndü
O istikamete döndü.

Yüzleşme

2006-03-26T20:32:00.000+03:00

Kafası önünde, o şimdi içeride,
İçeride, önümde.
Beyninde bin bir zifir,
Zifir, kalbimde.

Tıkandı çığlığı zehrinin,
Zehir: baldıran.
O'dur yüreğime zehirli hançerini,
Hançerini daldıran.

Boynumdur o, orada, ipte,
İpte, dipte.
Dar aşılı bir elma ağacının gölgesinde,
Gölgesinde, onunla göğsümde.

Tüm benliğiyle yine de,
Yine de, önümde.
Yolumun üstünde; Kirke,
Kirke, sanki içinde.

:(

2006-03-22T01:38:00.000+02:00

bikkink

2006-03-21T23:23:00.000+02:00

2 tane orta boy big king sogansız..kolalar buzsuz...etc...

ehem..bunları sölemek de belli bi kültür istio.. bi an afallarsanız çarşıdaki hesap evdekinin 2 katına çıkabilir. bazen düşünüorum da acaba insalar evde bunları sölemek için çalışıyo mu? yani kasaya geldiğiniz de o bagıran kızların karşısında duraksamadan bunları söleyebilmek kolay mı? o kadar saçlarınıza fön çektirmişsiniz bakımlıolmaya çalışmışsınız oraya gelip de karizmayı yerle bi etmek olmaz tabi...ayrıca para da sorun değil tabi... yanınıza karizma yapmanız gereken biri varsa eger tabi... ben bazen yine düşünüorum da bunlar hiç mi aralıksonu-ocakbaşı tarzı yerlere gitmezler? erkek erkege muhabbet falan? yaparlar di mi? hepimiz aynı olmasak da tümden gelip tüme varmıyor muyuz? böle buyumedik mi? yoksa bunlar buyumedi mi? her gun aradılarsa.. hiç bulamadılarsa hep çocuk kaldılarsa buyurler mi sonunda? ayrıca hani ben böle sıksık düşünüorum ya hanii..

şebnem ferahın bi şarkısı varya bilirsiniz.. kırmızı rugan ayakkabılar falan die.. orda yapardılar sıkardılar dioyaparlardı, sıkarlardı değil.. neden ki? muhtemelen edebiyat çevresi ve blog sahipleri tarafından yani kısaca kalemi düzgün olanlar daha iyi karar verebilir ama çok komik diil mi sizce? yoksa ben bunu yine mi düşüneyim?kim demiş bi bikkink sadece bi bikkink tir die.. önemli olan düşünmek diil mi? bakın ben yine düşündüm de... bikkinki başta sogansız istedik de neden yanına sogan halkası alıoruz? yani böle yapanlar var.. acaba o soganlar kızarmış oldugu için falan mı sorun yaratmıo? kimbilir? ne bileyim? yani? bunu da bu akşam düşünmem gerekenler listeme yazıorum.

yaşasın düşünecek daha bisürü şey daha buldum.

bilmem anlatabildim mi?

Bak

2006-03-21T17:43:00.000+02:00

Dagilin lan, ilahi komedyanin kicikirik figuranlari. En nihayetinde kiymetli farkindaligin bi' bok fark ettirmedigi o guzide zamanlari siz de yasayacaksiniz; iste o sarkastik an geldiginde donup arkaniza bakmaniz size bi' fayda saglamayacak. Insan 'insanligin' kayip sinirini gorurse bi' kere, son kullanma tarihi gelmis demektir. Tum yuzeysel yavsakliklari, tum luzumsuz feryatlari duymazdan gelir artik. Oz, disi kabul etmez; dis, ozu. Ya -tukenip- bitmistir, ya da -olusu- bitmistir. Her sey bir olur; her sey sifir. Ve bu varligin sadece aynada gorunen maddesel suratina baktiginizda, seytani bakislarinin altinda aci bi' gulumseme gorursunuz. O kadar karizmatiktir ki, poz entegrasyonuna hayran oldugunuz yavsak sigara ve dumani bile o goruntuye eslik etmeye utanir.

Siz de boyle olmak ister miydiniz?

koku

2006-03-19T18:12:00.000+02:00

kokusuna kıyamadım odamın, pencerede dikildim. büyük hevesle gidip aldığım paketi hızlı bi hareketle açtım. açık pencerede yansımamı izledim, yalnızlığımı farkettim. bitene kadar sigara, düşündüm

, ne büyük riskler alıyoruz yaşam boyu, risk almaktan kaçarken alıp farketmeden sonuçlarına katlandıklarımız hariç. neyi önemsemek gerekiyo ki, yaşadığımız an dışında garantisi olan bi zaman dilimi yokken ne zor hadise. bi takım kabullenmelerle yaşayıp gitmek elden gelen belki, o da ucu kapalı bi varsayımlar kümesi yaratmaktan öteye gidemiyo bazen. herşey bu kadar karmaşıkken, olmaktan vazgeçemeyeceğin bi kendin sahibi olmak esas olan sanırım, kendin olmak ne kadarına yeter farketmez, olası yanılsama durumlarından daha kolay ve kalıcı bi mutluluk getireceği kesin en azından. mutluyum,

pencereyi kapadim, cama dayadım yüzümü, üşüdüm.

arka kapak

2006-03-18T04:07:00.000+02:00

bildiklerimi unutmaya korkarim. ama bildiklerinle yasamak da bi yere kadar di mi. yeni bi siler ogrenmek icin sart, unutmazsin da belki, dogruyu saglamlastirmis olursun en azindan. risk almayi sevmem gorunuyo ya disardan, aslinda bayilirim, bi tek kendime zararim.

hayat cok acayip bi si, dogru kelimeleri kullanarak anlatamiosun illa ya kendisini, ondan en cok.

icimde garip bi mutluluk oluo en zor anlarda bile, allaim neden boyle, engelleyemiyorum, uzulmeliyim desem de bi turlu yeterince uzulemiyorum, deli miim neyim.

4.17 genelde uyumuyorum. uzun zamandir konsantre olamiyorum bi seylere. bu acidan bi kendine gelme yasanmasi kacinilmaz oldu tarafimca.

'tek duze' bitisik mi yaziliodu yoksa? tekduze bi anlatimi olmasin nefes alis verisime eslik eden zamanin, nolursa olsun da digl hikaye, bilirim. ama varilan sonuc beni hic sasirtmio uzun zamanlardir. nasi bi dil kullanilirsa kullanilsin kendini ifade etmek mumkun gorundu bi kez daha, ucurumdan firlattim fazlaliklari. ardindan bile bakmam boyle durumlarda, vazgecmekse adi kabul, ama elimi gunes kamastirmasin die gozlerimin ustune koyar, manzaraya dalarim,.. hani nedir ki sonucta, beraber kendin de mi atlicaksin, yok, bana gore digl. zaten ucurumun kenarinda olmak beni de urkuturken.. dengeyi sarsacak olanlardan kurtulmak esastir.

ama gene de bazen durup dusunuyorum da, arkasinda ozettir, yazar ozgecmisidir vs olmayan kitaplar ne guzel cidden. riskli falan ama, heyecanli. hem bi de 'hayal kirikligi' olmuo en guzeli. ozetinden bi si sandigin kitaplar ne uzucu olabilio oysa. ben pek uzulmem, o ayri da, baskalari okurken uzulur die korkum. aradan bi kac sayfaya bakmak da klasiktir de, paketli de oluolar bazi. hem bi kac sayfanin bi kac sayfa oldugunu bilmek de onemli, bazen butun bi kitabin bi kac sayfa bile katamadigi oluo insana, vakit kaybi tek kelimeyle. o bi kac sayfa icin bile onemlidir kitap, zamanla diger sayfalara bile anlam kattigi olur, 50 sene sonra da alir okursun.

ne kadar

2006-03-07T14:47:00.000+02:00

da varsin.

pencereden once kollarimi cikardim disari, kucaklarcasina actim kollarimi bosluga. mumkun oldugunca uzaga bakamiyosun burda, kucucuk odamdan acilan pencere de sinirli manzarasiyla icimi daraltio bazi bazi. kucucuk olma egilimine ayak uydurup zirladigim da oluyo boyle durumlarda, üve'.

hayatimdan cikan esyalar bosluklarini koruyolar hala, insan hemen de doldurmamali zaten, fiziksel bi yer doldurma eylemine girmek haksizlik hepsine, yenisine, eskisine, eksisine, .. , gecmisine.

ii de,

"ii ii.",

| | |

2006-03-04T04:54:00.000+02:00

Bardağını suyla doldurdu. Tüm o pahalı kadehlerden, kahveden, alkolden usanmıştı. Artık zevk vermiyorlardı. Hepsinin tadını almış ve keyiflerinden belki de sonsuza dek mahrum kalmıştı böylece. Bardağa uzandı, bir yudum içti suyundan. Beklediği olmadı, keyif almadı sudan. Böylece anladı. Her ne durumda bulunduysa bugüne dek, hepsinin üzerindeydi şimdi. Ama bu hepsini alıp götürmüştü sadece. Tekrar içecekti elbet delice ve tekrar sarhoş olacaktı. Öncekilerden farklı olacaktı bu, ancak farkı kestiremeyeceğini biliyordu. Yenik düşeceğini de. Ama korkmadı. Çünkü tüm diğer duygular gibi korku da ancak umudu olanlar için vardı.

Suyunu bitirdi. Yeni bir bardak doldurmak istemedi. Bir şeyler karalamak istedi ancak yapamayacağını biliyordu. Zihni henüz dolmamış, dökülmeye hazırlanmamıştı. Kalemin ucunu sayfanın üstünde bir noktaya sabitledi. Ve aşağıya doğru yavaşça çekti düz bir çizgi çizebilmek için. Olmadı. Bir kez daha denedi, bir kez daha ve bir kez daha. Bu sayfa boyunca olmayacağını fark etti. Vakti gelmemişti henüz. Sigara istedi canı, üç çizginin üzerine üç tane koydu ve ilkini yaktı. İçindeki duman ve duygu arasında bir fark göremedi. Bir şeyler daha düşünecekti ancak bir çıkış noktası yakalayamıyordu. Odanın içinde dolaşıp duruyor, pencereden bakıp aynı şeyleri görüyor ve yalnızca ayakta durmanın oturmaktan farkı kalmadığında yerine geçiyordu. Sigaralar bitti. Daha güçsüzdü artık. Günü bitirmek gerektiğini anladı. Ve doğacak günü de.

Zamanın öylece geçmesi gerekti bir müddet. Muhtemelen daha yalnız, daha mutsuz, daha umutsuz çıkacaktı bundan. Güçleneceğini biliyordu ama yönlenmeyecek güç neye yarardı? Biraz susmalı, anlamalı. Rekabet için değildi güç, o kılıkta bir uzlaşıydı. İyice emin olmak istedi, bir çizgi çizdi. Düz değildi henüz.

bişiler yazmak,bi merhaba demek zamanıdır artık :)

2006-03-01T01:12:00.000+02:00

arkadaşlar,,geldim ben,,ben geldim.bi hoşgeldin diyen olur die bekledim bu saate kadar ama kimseden ses çıkmayınca ben dedim bişiler yaziyim :D neyse sohbet ortamı deil canım burası..adsl den bahsetmek istiyorum ben bu gece.yeni kavuştum ben henüz,dün akşam saatleri itibariyle.bunu sölemekten çekinmiyorum,utanmıyorum.eksikmiş bişiler hakketen,olmazmış yani internetsiz,uzakmışım ortamlardan.ama işte geldim burdayım!!

godlessturtle tozu dumana katicak,..

2006-02-28T16:41:00.000+02:00

amma ve lakin yavas yavas, guvenli adimlarla.. evine internet girdii gun var misin sorusuna dogru cevabi vermistir kendisi, gunes giren evlerden belki de burasi, belki de voltaj 0, belki ;)

mavi balik

2006-02-08T13:14:00.000+02:00

hissizim.,

bi sehirle basa cikilir mi, icinde boguluyorum, bu sadelik bu duzen bana gore digl su sira. bu bosluga tahammul edemiyorum. ne kadar kucuk bi damla olsam da eksiliyim burdan istiyorum, farkindaligini yitirmis bi sehre dahil olmak, ne azalmak ne artmak,.. karmasa istiyorum, gundelik hayat yorsun beni, hafifliyim. yuzlerce kez gectigim sokaklardan gecmek zorunda olmak, ve hatirlamak zorunda olmak, hatirlamak bile digl bu, iste bu yuzden hissizim.

bi sigara daha yakmak, odanin kokuyla agirlasmasi,..

degisim bu kadar ani oldu mu daha fazlasini bekliyo insan, ancak o kurtarir, ancak dinamik bi degisim sureci farkettirmeden aciyi azaltir.

kirmizi bi balik olup olmeyi dilerdim hep. olmadi. olmadi mi olmuyo. mavi bi balik oldum, sudan ciktim. sudan cikmis balik olmak,.. kendime bir cift kanat alip ucmayi ogreniyorum. bos kalan akvaryumun kiyisinda henuz deneme ucuslarim, nefes almayi ogreniyorum, kendi basima.

bitti

2006-01-27T18:10:00.000+02:00

ha!?

2006-01-24T17:39:00.000+02:00

var misin, yok musun kardesim, bi karar ver!?

kac

2006-01-22T16:51:00.000+02:00

kendimi bazen kendime acayip sorular sorarken buluyorum, bu soru sorma ve bulma olayi tam bir parallelik gosterir mi bilemiyorum aslinda. mesela tam suan kac kisi elinin tersiyle tokat atti birine, kac kisi 'k' harfine basti klavyede, bunlardan kacinin klavyesi siyahti, kac kisi sag adimini arkada birakirken sol adimini one cekti biraz, kac kisi hapiste son 76 gununu sayiyo, kac kisi son 1 dakikada hayata gozlerini yumdu, kaci acti, kac kisi hayatinda 5 kez zil takip oynadi, kac kisinin 26 kuzeni var, kimle kac defa ayni metroya bindim farketmeden vs vs. iste bu sorularin cevabini bilebilecek tek 'sey' oldugu icin tanriya inaniyorum bi kez daha, karsilasabilelim ki bunlari soriim, hem belki tam suan bunlari dusunen birileri varsa onlarla da tanistirir beni,..

Rakım : -22

2006-01-14T15:50:00.000+02:00

Kaburgalarım baskı yapıyor seni içinde doyumsayarak şişen ruhuma.
Kafatasım çok dar, boynum beynimi taşımak için aşırı ince.
Kendi içine dökülen nehirler gibi kapanıyorum yavaş yavaş kendi dünyama.
Bağırmak istiyorum, ancak ağzımı açtığımda koyu kıvamlı hava ağzımdaki boşluktan Basınçlı bir halde süzülüyor ciğerlerime,
Engelleniyorum,
Çıkmıyor ki sesim.
Kelepçelenmiş kalbim paslı bir yatak demirine.
İşin kötüsü gıcırdıyor yatak,
Üzerinde sevişen iki sevgiliyle.
Sağımda paslı bir geçmiş,
Solumda bulanık bir gelecek.
Ön yok,
Arkamda göt...
Gel de seç yönü,
Karar ver ne yapacağına!
Gelecek,
Dedim ya,
Bulanık, kavanoz dibi gözlükle bakmak lazım anlamak için ne olacak.
Letonya, Estonya, Ukrayna...
Orada mı umut?
Orada mı gelecek?
Ne gelecek?
Kim gelecek?
Ben mi?
Yok yok,
Ben gidecek...

başkabişi

2006-01-11T00:53:00.000+02:00

nedir, ne değildir bilinmez ki
oluyor bazen, geliyor işte
sevindiriyor, üzüyor bazen de
nesin ki sen? bilsem ya ben seni, bilsek ya biz
heyecanlandırıyor bi de utanmadan
sonu ne olacak diye bekliyorsun
hala bekliyorsun
bir fısıltı açıyor bazen o acilmayan, açılası zor kapıyı
ne çıkacak içinden? bekliyorsun
yine heyecanlanıyorsun
bişi çıkıyor içinden, başkabişi
nesin ki sen? bilsem ya ben seni, bilsek ya biz

--

2006-01-10T05:08:00.000+02:00

Kumlu topraklı bir yol
Kıyısında bir durak
Bekleyiş
Nihayet bulmayacak
Sağın alev alev
Alev kırmızı
Alevler içinden bir yakarış
Yakıyor boğazımızı
Sağa doğru bir adım
Andan kısa göz kırpış
Sağın karanlık
Karanlık siyah
Elinde oyuncaktan bozma bir silah
Sağa doğru bir adım
Solda silik yüzlü bir kadın
Parmaklarının ucunda
Parmakların dudaklarında
Uzun mor bir elbise
Fısıldayışı pembe
Kulağında önce
Omzunda sesler
Karışıyor hep sise
Duyulmamak üzere
Elleri
Elleri yok
Tutmamak üzere
Ve hissetmemek hiç bir acıyı
Olmamış hiç ne kalbi ne aklı
Ölmemek üzere
Sağa doğru bir adım
Sağ soğuk
Soğuk beyaz
Isıtmayacak bu yaz
Sola bakış bir hışım
Solda hiç olmamış bir kadın
Kadın umut
Umut uğraş
Sadece ulaş
Adım geçmişe
Geçmiş alabildiğine kızgın
Buraya kadarmış yazın
Yazı kader
Kader kısmet
Kısmet değil bu bekleyiş
Biliyorsun gelmeyecek.

ısmarlama

2006-01-08T05:56:00.000+02:00

hızlansın artık ritmimiz
biraz da neşeyle aksın şarkımız
hüzünleri kadehte bırakayım
gelin size birer bira ısmarlıyım

büyü

2006-01-05T00:38:00.000+02:00

Gözlerimi kırptım bi an, uzaklaştım. O ana neler sığdırdım, hem de yorulmadım. Utanmadım, üzülmedim, savrulmadım. Olduğum yerde kalakaldım, orda olmak istedim. Ellerimi uzattım süslü gökyüzlerime, parmak uçlarımda titreyerek saatlerce durdum öyle. Yeryüzüne tutundum, bırakmaktan korkmadım. Acımadım, kanamadım, susamadım. Uçsuz bucaksız etrafım vardı, önüme bile bakmadım. Ensemden tutana kadar duman rengi bi kedi kıpırdamadım. Şaşırmadım, şikayet etmedim. Gözümü açmadım ama yıldızlar parıldardı, bildim. Silinmedim, bulaşmadım. Sadece ben vardım, kimseyi aramadım. Kalabalıktı, nefes de alamadım ama boğazımda düğümlenmedi kırgın, koca bi bulut. Devralmadım hiç bi yaşamı, sorgulanmadım. Değişmedim, memnuniyetsiz de değildim. Ucuza değiştirilmedim, yanlış anlaşılmadım. Tevazu göstermedim, kimseyi küçümsemedim. Simetrik bi yaprak gördüm, kurumasını bekledim. Telaşsızdım, yırtık pırtıktı üstüm. Açtım kafamdaki radyoyu, doğru frekanstaydım. Şarkı söyledim, kim dinler sallamadım. Heyecanlıydım biraz evet, ama sesimi titretmedim. Ayak parmaklarımdan el parmaklarıma uzun bi yol oldum, büyüdüm.

Saatim durmuş

2006-01-01T04:45:00.000+02:00

Giremiyorum yeni yıla. Pili olan var mı?

Neydik, Ne Olduk?

2005-12-30T04:07:00.000+02:00

Fakir beyinlerde umuttuk, övünç olamadan utanç olduk. Dışımıza dokunamadan içimizi vurduk. Tüm karmaşada basit bir düzen, adi bir oyunduk. Kurallar adil zannettik de oklara hedef bile olamadık, kurda kuşa yem olduk. Dolduramadan kirlettik kadehleri de hevesler kursakta bakıp bakıp yutkunduk.

Hayallerimizle kanatlarımızı kırdık, kozlarımızı yaktık. Yıkık, dökük, virandık. Elde kalan kırıklardan medet umduk, kesildik. Kan tıkadı boğazımızı, bağırdık, sesimiz çıkmadı. Kapıyı pencereyi kapadık da bacadan medet umduk. Göremeden ışığı, dumanlarda boğulduk.

Mert sandık kendimizi, namerde muhtaçtık.

İçimizdekinin kıymetini bilemedik, ayaklar altında çiğnedik, ucuz sofralara meze ettik. Yükte hafiftik, pahada hafif olduk. Bilemediğimize uzattık elimizi, anlamadığımız bırakmadı peşimizi. Yürümeden koşmaya kalktık, kalkamayan yatalak hastaydık.

Aynı nehirden çok kere geçtik de bir yıkanıp arınamadık.

Biz neydik ki ne olduk?

Hezeyanlara geldik, hüsran olduk. Birbirimiz olalım dedik, kendimizi unuttuk. Açamadan solduk, tutamadan bıraktık, ölemeden yaşamaya kalktık. Mal olduk, salak olduk, lüzumsuzduk. Onu sildik, seni görmedik, sen olduk, ben olduk da bir türlü biz olamadık. Allah bin türlü belamızı versin.

-

2005-12-25T21:54:00.000+02:00

E F
CIM KEDI
KOTU
O

İyiniz gök, kötünüz yerdi de kötüyle bir mi oldunuz? Siz de var mısınız?

--

2005-12-25T00:05:00.000+02:00

Evde misafir vardı ve kanal değiştirme şansım yoktu. ATV açıktı, bir atom ziyanının sunuculuunu yaptığı "Ya Şundadır Ya Bunda" diye bir program. Kısa bi kısmını da olsa izledim.

Sunucu bi kızın başını eğmiş, bir delikten içeri sokmaya çalışıyor, deliğin diğer tarafında da bir adam delikten çıkmış başı öpmeye çalışıyor. Bu delikten çıkmış baş öptürme hadisesine porno sitelerden aşinayız da o denli aleni olmasın deyip biraz modifiye etmişler sanırım.

Beni asıl afallatan o değil. Sunucu, bir konuğun getirdiği Alman çikolatasını kırıp kırıp izleyicelere atarken kapışanları izledim. Kendisine düşecek çikolata parçasını kapmaya çalışan hemen yandaki insan nasıl büyük bir tehditti o insanlar için. Bir parça çikolata için insanları nasıl birbirini düşman gibi gördüklerini düşündüm. Aklıma tarihi boyunca onurunundan taviz vermemekle övünen Türk milleti geldi. Karşımda ekrandakiler. Bir parça Alman çikolatası. Afalladım.

Daha fazlasını isterseniz program her akşam varmış aynı kanalda.

Bunlar olup bitiyor. Aklını kaçırmış izole bir grup var orda. Bir toplumdan bu programı izleyebilecek bir kişi çıkması yeterince üzücü, üzerinde düşünmeye değer bir durum. O kanalınsa o saatte bir kaç milyon kişinin izlemeyeceği bir programı yayına koyacağını zannetmiyorum. Sakıncalı.

Harikalar Diyarından Bir Cuma Kesiti

2005-12-24T19:48:00.000+02:00

Dün, akşam saatlerinde, bir grup kadın ve erkek her zaman gittiğim kafelerden birinde oturmuş sohbet etmekteydi.

Kadınlardan biri koynundan çıkarıp avuçlarına alarak uyumak istediği sıska kalbinden bahsetti, adamlardan biri onu onarcasına gülümseyip başka bir konuya geçti.

Kendisini yavru bir köpeğe benzettiğini söyledi, kadınlardan hiç biri bu benzetmeyi ilk aşamada anlayamadı, bu durumda adam açıklamaya başladı, “yavru köpekler” dedi, “sıcaklık ararlar, kalp atış sesi, bir ten dokunarak uyumak için, işte ben de öyleyim.” Tüm bunları söylerken çırılçıplak, beyaz bir çarşafın üzerine uzanmış eklim püklüm cenin pozisyonuna geçmiş ergin bir erkek geldi gözlerinin önüne, bu kendisiydi.

Kadınlar hep birlikte bu durumu anladıklarını belirtircesine gözlerini önlerine eğerek konuşmaya katılan başka bir kadını dinlemeye başladılar. Ancak aralarından bazıları benzetmeyi saçma bulurken bazıları konuşan adamın az sonra kendilerini taciz etmeye başlayacağından korkarak çekingen kaldılar. Aralarından biri, o konuşmaya başlayan kadın, tümünden farklı düşünüyordu, çünkü kendisinin iki adet yavru köpeği olmuştu geçmişte. Biri, anlattığına göre, ilk zamanlarda ailesinin eve almasını yasakladığı, geceleyin çaktırmadan odaya alındığında kadının karnında uyuyan yavru, diğeri ise, kadın küçükken amcasıyla birlikte dışarıda yattığı zamanlarda koynuna girip sıcaklığını hissederek huzur içinde uykuya dalan ikinci yavruydu. İşte onu tümellikten özelliğe iten, adam konuştuktan sonra söyleyecek söz bulabilmesini sağlayan da buydu.

Duvarların çıtırdamasına, saatin her zamankinden fazla acı çekip feryat figan içinde işlevini sürdürmesine neden olan kısa bir sessizlikten sonra konu değişti. Adamlardan biri acıdan bahsetti, onun merkezini çekim kuvveti olan bir gezegene benzettikten sonra karşısında oturmakta olan kadınların gözlerine odaklamaya çalıştı bakışlarını, zira bu konuyu daha ciddi olan safsatalar sınıfına sokacaktı. Elindeki sigara paketi bir anda acının merkezi olmuştu, onu masanın ortasına koydu, bu sefer küllüğü eline aldı, küllüğü atmosferin sınırına benzetti, ve göreceli bir biçimde sigara paketinden bir miktar uzağa yerleştirdi, böylece anlamlandıramayan bakışlar atıldığında olabildiğine manasız gözüken bir şema çıkarmıştı ortaya. Son olarak çakmağı aldı kadınlardan birinin elinden, bu acıya maruz kalan birey olacaktı. Çakmağı önce sigara paketinin etrafında döndürdü, atmosferin içinde yörüngeye girmiş bir gök cismi geldi gözlerinin önüne, çekimin burada çok yoğun olduğundan bahsetti, sonra yavaş yavaş sigara paketinden uzaklaştırdığı çakmağı kül tablasının bile ötesine götürdü. Çok zeki göründüğünü hissederek “gördünüz mü bakın, çekim azalıyor” dedi ve ekledi “işte, acı da böyledir, merkezden uzaklaştıkça sizi çekmez olur.” Son harfler ağzından çıkarken karşısındaki kadınların ilgisini çektiğini görerek haz duymaya başladı.

O sırada, kadınlardan biri, adamın elinden aldığı, sigara paketinin etrafında yörüngesel hareketler yaptırarak konuyu pekiştirmeye çalıştığı çakmakla çok mutlu görünüyordu.

Bir adam, ki bu adam ne zaman bir müzik kutusunun cızırtılı sesini duysa ağlamak isterdi, gitmeleri gerektiğini hatırlattı, çünkü kadınların öyle istediğini düşünmekteydi. Kadınlar onu onadı. Her kadının koluna bir adam girdi, ancak adamlardan biri boşta kalmıştı. Üzüldü, ezildi ama söyleyecek hiç bir şey bulamadı. Birkaç adım arkadan takip etti önünde ilerlemekte olan çiftler topluluğunu. Ben, onları uzaklardan izlemekten yorulmuş gözler ve tanrısal duyum gücümle, elinden alınmış şekeriyle ortalarda kalan çocuklar gibiydim yine.

Ağrı Kesici

2005-12-15T21:54:00.000+02:00

İkinci kat kafe sıradan bir mekan, biz de sıradan insanlar… Ben, Emre ve onun daha önce hiç görmediğim iki arkadaşı oturmuş sıradan konuşmalar çevirmekteydik, maksat muhabbet. Akrep yelkovanı, yelkovansa akrebi sürekli kovalamaktaydı. En son yelkovana baktığımda akrebi saat 12:00’den beri dördüncüye yakalamış olmasına rağmen hala ısrar etmekte ve akrebin üstünde durmaktaydı… 4:20…

Bir garipliktir başlamıştı, ki bu gariplik soğuk bir şekilde hissettiriyordu kendisini, önce “hava biraz soğuk galiba” sesleri yükseldi arkadaşlardan, sonra “dondum be, burada ısıtma sistemi çalışmıyor herhalde” dedi Emre… Dışarıdan gelen, bir farenin duvarın içini oyarken, bir yılanın kuru yapraklar ve dallar arasında kıvrılırken çıkardığı ses gibi bir çıtırtı dikkatimi çekti. Tabii ki merak ettim ve cama yönelttim bakışlarımı. Hava o kadar soğumuştu ki, çok büyük bir gürültüyle koca bir bulut donup caddeye, yoldan geçmekte olan insanların ve arabaların üzerine düşmüştü aniden. Emre ile göz göze geldik, tam “Sende gördün mü? Lanet olası bulut insanları ezdi!” diyecekken fark ettim, ortamda benden başkası bu olayı görmemiş ve duymamıştı… Kimisi çaylarını yudumlamaya, kimisi ise satranç oynamaya, muhabbet etmeye devam ediyorlardı… Kelimeler düğümlendi boğazımda, bir anda dördüncü boyuta geçmiştim sanki, diğer insanlardan kopmuş hissettim kendimi… İnsanın iliğine işleyen soğuğu artık tüm bedenimde hissetmeye başlamıştım. Donup insanları ezen bulutun mantığını çözmeye çalışırken, tam yanımdaki camda oluşmaya başlayan buz örtüsüne ilişti gözüm. Cam 5 saniye içerisinde aşağıdan başlayarak yukarıya doğru tamamen dondu. Bu arada camın sağ üst köşesinde buzdan bir yazı belirdi “ -39 derece” ve kayboldu. Hangi harikalar diyarıydı burası? Soğuk iliklerime işlemişti ve o sırada oturduğumuz odanın tavanı köşelerden dışarıya doğru kıvrılmaya başladı. Soğuk büzüştürüyordu tavanı… Artık insanlara baktığımda gördüğüm şey az öncekinden çok daha farklıydı. Heykellerdi her biri, çok gerçekçi gözüken gri bedenli cam gözlü heykeller. Olaylar o kadar hızlı gelişmekteydi ki ben sesimi bile çıkartamıyordum, sanki ben de o cam gözlü heykeller gibi donmuştum soğuktan ama ben görebiliyor ve hissedebiliyordum. Sonra düşünmeye başladım, aklıma bir anda yıllar önce buzdolabına bir su şişesi koyarken annemin bana söyledikleri geldi… “Buzluğa dolu şişe koyma, koyarsan patlar”, sonra bu cümleleri Eskişehir’le özdeşleştirdim, şehrin altı sıcak su kaynaklarıyla doluydu ama dışarıdaki soğuk tahminimce onları da dondurmuştu… Donan suyun hacmi genişlemişti ve asfaltı zorlamaktaydı ve korkarım biraz sonra Eskişehir gökyüzünde olacaktı… Son bir hamleyle oynatabildim kafamı, güm diye vurdum önümdeki masaya…

Kafamı derin bir nefes alarak kaldırdım, odamda, yatağımdaydım. Camım açık kalmış ve camdan içeriye giren rüzgar perdemle dans etmekteydi, rüzgar perdemden sıkıldı, masamın üzerindeki fotoğraflara yöneldi, biraz onlarla oynadı havaya kaldırdı, aşağıya indirdi ve nihayet onardan da sıkılıp yere attı… Odam ilgisini çekmemişti ve kaybolup gitti. Küskün perdem hareketsizleşti. Dışarıda küçük bir fırtına vardı. Çakan şimşekler odamı aydınlatıyor ve bana az önce gördüğüm rüyayı unutturmaya çalışıyorlardı. Tuvalete doğru ilerledim, yüzümü yıkadım kafamı kaldırıp aynaya baktığımda bir anda ikinci kat kafede gördüğüm cam gözlü insanlar geldi aklıma. Midem bulandı kusmaya başladım…

Kafamı kaldırdım, cam gözlü insanlar geldi aklıma, aynaya baktım, yüzümü yıkadım yatağıma gidip kafamı yastığıma gömdüm.

Kafamı kaldırdım, önümde bir masa vardı yanımdaki cam donmuştu ve yukarıdan aşağıya çözülmeye başladı, çözülürken üzerindeki yazı dikkatimi çekti “-39 derece”. Camın çözülmesi yaklaşık 5 saniye sürdü. Çözülmekte olan buzlu cama bakarken yerden bir buz kütlesi havalandı ve altından insanlar, arabalar çıktı. Hava artık ısınmaya başlamıştı. Bulunduğum yerde Emre ve onun iki arkadaşı vardı. Daha önce onları görmemişim. Onlardan biri “önemli değil” dedi ve o önemli değil diyen arkadaşa, ağzımdan bir hap çıkarttım, teşekkür ederek uzattım. “Bende ağrı kesici var, al bunu yut çok sağlam” diyerek aldı ve çantasına koydu hapı, ben “Başım çok ağrıyor beyler, ağrı kesicisi olan var mı?” dedim en son…

Geçen kıştan deneysel bir çalışma...(Yeniden düzenleme - baskabisi)

mor menekşeyle karşıdan karşıya,..metroyla.

2005-12-10T02:46:00.000+02:00

eve gelirken mor menekşe aldım. şuan da ona bi bakış fırlattım ister istemez; çok tatlı ya, görmelisiniz. özellikle tomurcuklarının olması çok heyecanlandırıyo beni. ya aslında mor mu tam bilemedim, maviye kaçık gibi. bunları güneş ışığından uzak tutmak lazımmış, haftada bi su veriomuşuz, yaşayıp giderlermiş bi ihtimal uzun süre. ya zaten ben ne kadar yaşıcam acba bu evde, çok zor lan, hiç istemiom gitmek falan, allah götürmesin.

bi de karşıdan karşıya geçmek için metroyu kullandım, çok da memnun kaldım. ve diyorum ki, metro yıkılsa da yakılsa da, günün birinde hava ulaşımı başlasa da kısa mesafeler için de, metronun o kısmı baki kalmalı ya, ben öyle istiyorum, okkadar!

bi de aklıma Çiçero düştü bugün neden bilmem, aklımda da ortaokuldan bi görüntü. görüntü anadolu lisesine sonradan eklenmiş binada. şimdi sonradan eklenmiş diince daa küçük bi bina gelmesin akla, gerçi ilk binayı bilseniz daha küçüü zor gelir aklınıza amma, her neyse, bu beş katlı, bizim önceki bina iki katlı, zaten hemen yanında birbirlerinin bunnar. yeni bina beş katlı olunca bol mekan haliyle çeşitli işlevsellikler için. bu binanın ilk katında panolar filan vardı; bu panoların birinde Çiçero'ya ait bi söylem mevcuttu, hatırlayamadım ben, neydi o ?

2005-12-09T04:12:00.000+02:00

alıştım, karıştım ben sana; rüyamda görsem inanmam. evet, fona bunu koyunuz plz, saati4.20'ye doğru getiriniz yavaşça. evet evet, hakaten amma, beklemenize de gerek yok; saati değiştirin diyorum ya, ne fark eder zaten. sonra hiç bi şi düşünmeyin önce, tamamen hiç bi şi. tam 22 dakika hiç bi şi düşünmemeye çalışın, biliyorum ötesine geçmek zor bu çabanın, illa ki bi şi düşüneceksiniz ama bakalım bu uğraş içinde ne düşüneceksiniz. deney yapmıyorum lan, istek geldi gece gece, gelmedi de işin garibi, zorla ben getirdim. işte o yüzden ortamda beni kırcak biri yoktur diyorum. yapınız bunu ve aklınıza ne geldiyse; mümkünse hiç bi şi, yazınız. benim aklıma gelenler bunlar. bitti. .., şarkı bitsin diye bekledim, ama hakaten bekledim, o da bitti.

Kaçınılmaz

2005-12-07T10:00:00.000+02:00

Yazamamak mutlulukla doğru orantılıysa eğer,
Yazamamak mı yoksa mutsuzluk mu yaşamaya değer?

Kırıkmış O Pusula

2005-12-05T11:10:00.000+02:00

Elimde tutuyorum pusulamı, hoş kırık, tek bir yöne sabitlenmiş taşıyor beni ama o pusula benim pusulam. Gösterdiği yön Kuzey değil, Güney değil, yok yok Batı veya Doğu hiç değil. Umutsuzlukta kilitlenmiş. Olsun varsın, tüm yollar çıkmıyor muydu Roma'ya? Görelim bakalım neme ne birşeymiş beni Roma'da bekleyen.

Sen değilsin beni taşıyan sırtında, yada kaçan benden. Ben seni kovalamam ki... Ancak emir veren gönül oldu mu dayanamıyor insan, itaat kaçınılmaz oluyor bu gibi içsel durumlarda.

Durma diyorum sana, Durma! Koş, eğer varsa seni kovalayan, bunu hissediyorsan derinlerde ya da yetişceksen biryerlere, bekleniyorsan o yerlerde. Ama bekleme beni, sen başka kollara, başka yollara saparken, olmuyor bakamıyorum ben. Sen bakarken de ben, yapazdım zaten.

Kırık pusula elimde, kırık kalp göğsümde ilerliyorum geçmişten geleceğe. Ah olsan yanımda da görsen, ah görsen de anlasan neler düşünüyor insan. Bu acı benim acım. Kimse el etmesin, kimse dürtmesin parmağıyla. Bilirsin, saldırganım, tutamam kendimi sonra...

Pusula

2005-12-04T04:21:00.000+02:00

Seviyor seni bu adam.

Var mıdır hala bunda bir mana, diyorsun "bilmem" çeviriyorsun kafanı ufka "sorma!" Yapmam... Sormam... Sen hiç korkma.

Sağımda paslı bir geçmiş, solumda bulanık bir gelecek. ön yok, arkamda göt.

Geç oldu... Yatmak lazım yarın beni yine tatmin edemeyecek yeni bir rüyaya, yeni bir sensizliğe uyanmak için...

Şimdilik elveda, ölüyorum bugünlük, ha bu arada, sakın sen yokken olmuyor düşüncelerim de sanma. Aşk böyle birşey, çalışsan da kapatmaya şalteri, olmuyor, boşuna uğraşma...

Eşek Öldüren Güneşi

2005-12-03T01:15:00.000+02:00

Farkında değilsin, kimse değil. Ben? Ben bile değilim. Olamadım. Hayatımın en güzel, hayatımın en karmaşık, hayatımın en özel günleri sanırım geçti seninle. Haz duydum farkında olmadan her anımdan, her bakışından, her nefesimden senin kokunla dolu... Şimdi sigara dumanını çekiyorum içime, odamda bulunması eskiden sıradan olan senin kokun yerine.

Bakıyorum siyah beyaz hayata, bir damla yaş birikiyor gözümün çukurunda, tereddütle akamıyor aşağı, biriken yaşın oluşturduğu pirizmada kırılıyor ölgün ışık, gözümün içinde sahte renklerden oluşturuyor bir gökküşağı. Aynen hayaller gibi, boşuna?

Şiirsel saçmalıklar dökülüyor ağzımdan, yere çarpıp zıplayarak vucuduma saplanıyor keskin kelime uçları, çünkü onları benden başka fark eden, anlayan yok.

Hayatım kendini tekrar edip duran bir çember, sen o çemberi kaplayan varaktaki* parıltı. Gözümü alıyorsun, gönlümü, benliğimi, beni...

Sen, ki sen değilsin artık, tırmanıyorsun merdivenleri, kapımın önündeki holde duruyorsun. Ayaklarının ucundaki beton kıpırdıyor, hareleniyor kırmızı, turuncu ,sarı ve mavi halkalarla. Halkalar yayılıyor apartmanda, renklendiriyor gri tonlarındaki tabanı, duvarları ve tavanı.

Merdivene koyuyorsun bir ayağını, dalgalanıyor tüm bina ritmik bir edayla, çözmeye başlıyorsun tüm gücüyle bacağını sarmış bağcıkları. Karıncalanıyor görüntü, kan basıncı artık had safada. Arkandaki duvarkağıdının ölü renkleri canlanıyor yavaş yavaş, bir orkide açılıyor bembeyaz taç yapraklarıyla, hemen altında birkaç papatya.

Şehvetli bir akdeniz kadını gibi kıvrılarak ulaşıyor kokun burnuma, iki cümle geçiyor aklımdan, "işte yine o, işte yine kadınım..." Tüm hayat canlanıyor, ilk bahar gibi yavaşça süzülüyorsun canımın çekirdeğine, çiçek açıyor, piç** veriyor yüreğim.

Sonra kar başlıyor aniden, bencil rüzgar tüm süratiyle yolculuğa çıkıyor yeniden, yol olarak kullandığı yüreğimi, yeni çıkan sürgünlerimi umursamadan bır çırpıda eziyor. Şimdi dağlanmış kalbim ve ben, kalan son filizlerimle sarılmaya çalışıyorum hayata, çünkü odamdasın, çünkü yanımdasın... Acaba gerçek mi tüm bunlar? Olmaz... Olamaz... Kurmuyorum ki!

* Varak = Altın, gümüş veya başka madenler dövülerek oluşturulan ince, parlak yaprak.
** Piç = (botanik) Bir ana bitkinin çevresinde yeniden beliren sürgün ve filizler.

evvet; cim kedi de var!

2005-12-02T01:53:00.000+02:00

Daha çok buyutec ısrarıyla ve 23:59'da benzeri muhabbetlere yorum yazamamanın acısıyla hoş geldin demek istiyorum kendisine, evet lan sana! cim kedi değildir aslında, o anlaşılması güç bi özentilik durumunun sonucudur; aslı kedi cim'dir, kedicim'e kadar da gider. Amma bu türde bi laubaliliği hoş karşılamayabilir, dikkatli olunuz, tırmalar. Gerçi tırmalaması miskin miskin uyumasından iyidir diğ mi; rüyalarının çeşitliliği vedde macera doluluğu yeterli bi bahane diil şahsi fikrim, zaten hatırlamıyo da. Kafasını okşayınca da bacaklarınıza sürtünür, hoşnutluğunu hissettirir bi şekil, arada denemenizi tavsiye ederim. Öyledir, böyledir cim kedi sonuç olarak, hoş gelmiştir.

Çözüm

2005-12-01T11:47:00.000+02:00

"Olmasaydı böyle...", "Yaşamasaydık" yada "Keşke" dememizin bir yararının kalmadığı, anlatının doruk noktasından düşüşe geçtiği o tek sayfalık kısımdayız şimdi.

Kitabın daha çok satması planlanarak, yazar denen o tanrısal varlığa yardımcı olmak için, "doruk" kısmında devreye girmişti duygularım... Ama yazar baktı ki olmayacak, bir yerlerde bitmeli bu hikaye, devreye sokmak zorunda kaldı ikinci kahramanı...

En azından esas oğlan tip değiştirmiş olsa da, esas kız yoluna devam ediyor, ve artık yazar kitabın son sayfasını da bitirip parça pörçük sayfaları bir araya getirip son kez okuyacak eserini... Baskıya yollamadan önce...

-Saygı duyulmayan bir şeyin baskıya gitmesine ne gerek var?, yazarı bile saygı duymuyorsa.. Özel kalan şeylere yapılır bu.

Kitap içindeki karakterlerin kitabın bütünü için bir şey düşünmesine mahal yoktur... Eski esas oğlan kitap için bir şey düşünemez yazar istemeden... Yazar zaten kendisini bir tip yerine koymamış eserinde... Tanrısal anlatıcı metodunu seçmiş kitabı kaleme alırken.

-Sorun da o ya zaten keşke karakterlerden biri olsaydı... Olsaydı da esas kızla birebir yaşayabilseydi.

Dedim ya... keşkeler söylendi, dualar bile edildi, ağıt da yakıldı… Ama hepsi kurmaca kaldı sanırım bu iki kalın kartondan kitap kapakçığı arasında. Hak ettik saygıyı, ya da etmedik... Sevdik, ya da sevmedik... Geçmişin hayaletleriyiz daktilo harfleriyle kazınmışız sayfalara... Can acıtsa da, okumak, tekrar tekrar okumak soluğumu düğümlese de...

Benim için iki esas kız vardı o kitabın sayfaları arasında, biri kitabın serim ve düğüm bölgeleri arasında sıkışıp kalan, daha fazla ilerleyememesine sebep olduğum esas kız, esas oğlanın, yani ilk esas oğlanın istemeden mahvettiği, acıtıyor beni bunu söylemek ama, gerçekten istemeden mahvettiği, esas kız. Hala bir şeylerini benimle taşıdığım kişi, hala sonsuz derecede saygı duyduğum kişi, dünya üzerinde herkesten ve her şeyden fazla değer verdiğim kişi... O gözleri parlayan, etrafa attığı her bakışta benim olan...

Benim için tanrısal yazarın o kitaba koyduğunu sandığım kişi... Çünkü ben kendimi hep esas oğlan sanmıştım. Ne kadar da tipik bir karakterim oysa...

Diğeri de, hepimizin tanıdığı, karakter değişimine, duygu değişimine, kısacası istekli veya isteksiz mutasyona uğrayan esas kız. İşte o esas kız, bugünkü konuşmalarımın muhatabı...

Neyse... Bırakalım da yazar rahat rahat görsün işini... Son noktayı koyup kitabın hitabet sayfasını yazsın... hiç bilmediğimiz hiç tanımadığımız insanlara hitab edilen bir romanda çiziktirilmiş tipler olmaktan ileri gidemeyelim bizde.

Bilinmez, belki adam bir cilt daha yazar... Kimler yer alır o ciltte, neler olur...

Bilinmez...

Yazarın yüce adaleti karşısında teslim olmaktan başka ne yapabiliriz ki ?

Saat kaç ?

2005-11-30T12:07:00.000+02:00

Şımarıyorum. O kadar şanslı hissediyorum ki kendimi, kendimden geçiyorum. Sonra aniden bi zaman dilimi kalınlaşıyo, kaskatı kesiliyo. O zamana geldiğimde dağılıyorum, çarpmanın etkisi sonrasında da devam ediyo. Ellerimle önümü kapatır buluyorum kendimi. Bazen farkedene kadar iş işten geçiyo. Bunu farkedince hızlanıyorum, kaybettiğim zamanı telafi etmek için, ama böyle olunca çarpmanın etkisi daha hızlı oluyo, çünkü zaman hiç homojen değil, ben bunu öğrenemiyorum. Bi kısım zamanın üstünde atlayıp geçmek istiyorum, gözlerimi kapatıyorum o zaman, kalınlaşmış parçanın ortasında uyanınca, hep tekrar kapamak istiyorum gözlerimi. Sonra oyunumu oynuyorum; tam önüne gelince o zamanın, durup bekliyorum, bazen inceliyo o zaman, elimi kolumu sallayarak geçip gidiyorum. Bazense bekleyişler çok uzun sürüyo, o kadar uzun süren bi bekleyişten vazgeçmek daha zor, o kadar yakından çarpmak daha acılı oluyo. Bazen de yeterince beklediğimi sanıyorum ama erken oluyo, öyle olursa uzun süre o kalınlığın içinde hapsoluyorum .

Saat kaç ?

ben, sigara dumanının altında

2005-11-29T01:24:00.000+02:00

Çünkü dertli değilken sigara içmek, sigaraya ihanettir.

Dengeli sistemleri sevmem, sistem dediğin değişken olucak, uçlarda dolaşıcak, ama bi uçta takılıp kalmıcak. Akvaryum severim mesela, yem vakti balıkların ben akvaryumun neresine istersem orasına doluşmalarını severim. Her seferinde hayal kırıklığına uğratmayı severim. Tabi hafıza süreleri hayal kırıklığına vakit bırakmıyodur. İzmaritin gittikçe yassılaşmasını sevmem, esnekliğini severim. Yassılaştıkkça elimde çevirir, dudaklarımla da sıkıp diğer doğrultuda yassılaştırırım. Bi dahaki nefeste tekrar diğer. Türküm, deliyim, çelişkenim.

Ve son zamanlarda daha sık ihanet eder oldum.

Tam da nefes içimdeyken birinin güldürmesini sevmem, güldüren de o sırada güldüğünden, sigarayı açık ağzından içeri sokup damağında söndüresim gelir. Dumanın tamamını çıkaran o ikinci nefesten sonra güldürenleri çok severim. Yeterince güzellerse sevişebilirim kendileriyle. Dumanı çekme anında sigaranın kendisini severim, tüketimin tam hızlandığı noktayı. İçerken esen rüzgarı sevmem, hemen küser arkamı dönerim.

Başkasının dumanından gelen kokuyu çok severim, dumanı çıkaranı gidip öpme isteğimden gocunmam. Açık havada daha güzel kokar o duman. Odaya sinmiş duman kokusunu sevmem, kendi parmağıma sinmiş dumanı severim, şayet hava sıcaksa. Soğuk havada içmeyi sevmem. Biriyle beraber içmeyi çok severim. Beraber içtiklerimi de içmediklerimden daha çok severim, içenler arasında ayrım yaparım, kim aynı markayı içiyosa onu daha çok severim.

Mümkünse oturarak içmeyi severim. İçerken uğraştığım işi daha çok sever daha güzel yaparım. Yürüyerek içmeyi sevmem. Yanımda benle içen biri yürüyosa başka. Onu da sigarasını da çok severim, gerektiğinde bağrıma basarım.

Bırakıcak olmayı çok severim, olmasam çok üzülürüm. Bıraksam, bıraktığıma yine üzülürüm. Ayda bi tane içmeye devam ederim. Bi yerden bedava gelicek olmasına dayanamam, teklifine hayır demem.

İçiyo olmayı hiç sevmem, başlamamış olmayı çok severim.

Sigara zaten ya, sevilmicek gibi değil ki.

keşke

2005-11-29T01:04:00.000+02:00

aptallığın en uç noktası karşındakini aptal yerine koymak, kendi aptallığını farketmeden. amma en kötüsü bunu tam da karşı tarafın en zayıf olduğu noktada gerçekleştirmek. aslına bakarsan durum kendi aptallığının sonucu da olsa, ve bunu farkedememek de aptal hissettirse de insana, değil ya, dürüstlük kabullenmesi yapılıyo bi zaman, sonrasında sorgulamaktan vazgeçiyo insan, böyle olmaması da zor olurdu. en çok koyan, uzlaşılamayan noktalarda yapılan fedakarlıklar olur herhalde, üff, ne zor ya. etrafımdakileri üzenlerden, hem de böyle göz göre göre, artık oha dedirte dedirte, nefret ediyorum. olmasalardı keşke. keşke.

Şehirlerarası II

2005-11-28T01:38:00.000+02:00

Morsun.

Mor, doğuda Beyaz Rusya sınırındaki Chernihiv şehrinde ölümün rengi. Depresyonun, bunalımın rengi.

Sen morsun, ama ölmüyorsun. Depresyonda mısın? Bilmiyorsun…

Camdan arabanın içine dolan uğultulu rüzgar arabanın bağırışlarını duymanı önlüyor biraz, ama yine de morsun. bir şeyler yapman gerektiğini düşünüyorsun.

Gerisi önemli değil...

abcdghijklmnoprstuvyz. gerisi nerde?

2005-11-27T19:19:00.000+02:00

bay aksi! kaç gün oldu görmedim gene, bari bi kaç kelime yaz diğ mi, ama yok, bu durum beni çok sinirlendirdi, daa fazla yazamiğciim; peki.

öyle bitmek üzre sigaranla geçtin karşıma, ben de yakamıom yenisini, beraber içemicez die. etrafında zıp zıp zıplamak istiyorummm, bak şuan senle koşturmak istedimdi ben, sen, .. yoksun.

yemek yapıyorum, acba hissedip gelir misin?

acıktım. hay aksi!

Şehirlerarası I

2005-11-26T00:04:00.000+02:00

Katilsin.

Kramatorsk yolunun en sol şeridinde arabadasın, bastığın gaz pedalı arabaya batıyor. Araba bağırıyor, sen basıyorsun… Sen bastıkça o biraz daha bağırıyor, bu iş hoşuna gidiyor. Siyah göz bebeklerin yavaş yavaş koyu kızıla dönüşürken dikiz aynasından arkandaki sonsuz şeritli boş yolu görebiliyorsun. İşte yine yoldasın, umursamıyorsun, ilk kez olmuyor bu. Arkanda bıraktın oyma ve boşaltma işlemini yaparken kullandığın bıçağı, çıkardığın şey ona saplı bir vaziyette, hala sıcak, hala atıyor. Boş bir göğüsle verandada yatan kurbanın, içinde tutacak resmi olmayan bir çerçeve gibi manasız. “İçinde köşesi kıvrılmış, nemden ve uzun süreli kötü muameleden rengi sararmış bir fotoğraf olmasından daha iyiydi bu.” diye karşı çıkıyorsun vicdanına. O seni dinlemiyor. Sen konuştukça gözlerini kaçırıyor, seni dinlemediğini belli etmek, artık susmanı istediğini göstermek için göğüs kafesine birbiri ardına binlerce yumruk indiriyor. Yumrukların sende yaptığı etki, sabah kalktığında yaktığın ilk sigaranın tazelenmiş ve oksijene muhtaç ciğerlerinin üst kısmında yaptığı etkiden farksız. Aniden asılıyorsun frene. Duruş mesafesi 35 metre…

Açık camdan içeriye yanmış tekerlek ve balata kokuları giriyor. Flaşlar patlıyor kafanın içinde, patlayan her flaş başka bir fotoğrafı çekip alıyor geçmişten, ve atıyor kapalı gözlerinle gözkapaklarının arasına. Yolun yan tarafında koca bir tabela Kramatorsk’a bir saat on beş dakika kaldığını belirtiyor. Yolun karşısında ise aynı tabelanın Kremenchuk ile alakalı olanı bulunuyor, ibare aynı, bir saat on beş dakika, ama sen, sana doğru bakan diğer tabelayla ilgilendiğin için bunu fark etmiyorsun. Kremenchuk ile ilgili olan tabela kırılıyor bu duruma, ve kısalarak kayboluyor. Bir flaş daha patlıyor, göğsünde hala hissedebildiğin bir baskıyla son flaşın gözlerinin önüne getirdiği sahneyi inceliyorsun. Sen, o, orası… Turuncu bir oda, sönmek üzere olan birkaç mum. Elinde fotoğraf makinesiyle dikiliyorsun. Arabanın içindeki parmağınla hayalinin içindeki fotoğraf makinesinin deklanşörüne basmaya çalışıyorsun, olmuyor. Hayal kırıklığına uğramış bir vaziyette arabanın kavrama noktasını bulmaya çalışıyorsun. Araba bağırıyor, seni üstünden atmak istercesine silkeliyor, sonra kaymak misali altında uzanan yolda bir inşaat işçisinin margarin üzerinde bulduğu, ve çekerek aldığı uzun bir saç teli gibi ilerlemeye başlıyor…

Sıradan Bir Gece Masalı

2005-11-23T02:02:00.000+02:00

Odamda yalnız başıma, uğuldayan bir mağaranın korkunç sessizliğini dinlercesine rahatsız oluyorum.

Duvarlar birbirleriyle konuşurken alabildiğine mutlu fotoğrafın çekiyor dikkatimi. Ay kadar beyaz yüzünü gösteren, bir kahverengi çerçevenin sınırlarını çizdiği, siyah beyaz bir fotoğrafın bu. Bir bebeğin gözleriyle bakıyorsun bana, uykudan uyanmış gibi kısık, yorucu bir gece geçirmiş gibi şiş. İşlevselliği hiç düşünülmeden sadece estetik kaygılarla yerleştirilmiş sanatsal yüzündeki her parça.

Gözlerini korumuyor kirpiklerin ve kaşların. Sadece mükemmeli oluşturmak için gelmişler bir araya. Elmacık kemiklerinin üzerinde toplanan narin yüz kasların, ince ve fotoğrafta cansız bir griyle amatörce taklit edilen dudaklarının köşelerini yukarıya çekmiş. Çenenin pürüzsüzlüğüne delicesine, en az benim kadar bağlı olan alt dudağın biraz aşağıya kaymış, sadece bu gülümsemeye dişlerini de ortak ederek sanatsal hazzı had safhaya ulaştırmak için. Kulağının yan tarafına gelmiş sağ elin. Kazağın, parmaklarının ikinci boğumuna kadar kıskanmış kolunu, kapatmış korur, kollar ve onunla sevişir gibi.

"Zamanın eğri çarkından kurtulmak ve yine aynı zamanın oluşturduğu inanılmaz boşlukta özgürce seyahat etmek mümkün olsaydı" diyorum “giderdim o ana, tekrar görebilmek için hazin gerçeği".

Fotoğrafına bakmaya devam ediyorum, cıva gibi ağırlaşan ve beni yatağıma mıhlayan akşamın çöküşünde. Yüzünü sadece yazdığı kitabın tanıtımında gördüğüm bir adam çıkıyor kitaplığımdaki aralıktan "...tek kurtuluş var, o da ölüm. Ölümü düşünen biri için ölmek değil, düşünüp de bunu yapamamaktır en büyük acı." diye fısıldıyor kulağıma. Hiç bir düşünce dindirmiyor yası, hiç biri yok edemiyor fiziki olarak değil ama fiilen ölenlerin ızdırabını...

siyah

2005-11-22T23:58:00.000+02:00

Siyaha boyanmış o gün. Çıldırmış olmalı biraz da, bilinmez. Kırk yılda bir başa gelir zaten, geldi mi de ürpertir, buz gibi. Sırılsıklamdır aslında, farketmez. Düşünmüyo da değildir, ama öyle böyledir işte, kısmetsizlik.

Atkısı boynunda mı baktı bi, rüzgar hoşuna mı gitti o an ne. Sıradan bi hareketlilik etrafta, başını hafif öne eğip, başladı yürümeye. Ayağının altından kayıp gidiyodu be sanki yol, sımsıcak. Değildi, yanılıyodu, olup bitene aldanıyodu ha bire. Aslında o değildi, hele o, hiç değildi. Sıkıldı birden. Geri döndü. Atkısı kalktığı bankın üzerinde duruyodu, ya gene mi, hep kendini kandırıyodu. Gitti, yanına oturdu.

Uzundu saçları, siyahtı, simsiyah. Üzerinde incecik bi gömlek wardı yeşil, çorapları çizgiliydi. Kendi kendine sarılmış yürüyodu, elinde bi kağıt, sıkıca tutmuş. Saçları rüzgara direnmezken ne güzeldi, elleri saçlarına dokunurken.. Önüne bakarak yürürken, tam yanına gelince durdu, ona baktı. Geldi, yanına oturdu.

Bi an bile düşünmedi, atkıyı alıp boynuna doladı. Ama elinde tutuyodu hala kağıdı sımsıkı, önüne bakıyodu hala, sessiz.

Gidiyodu işte. Bi kaç cümle daha, bi kağıt parçası ve biraz daha paylaşabilmek hüznü yanyana, o kadar. Kağıdı bıraktı oturduğu yere, gitti.

Rüzgar acıtıyodu artık. Atkısına baktı yanında mı diye. Kağıdı katlayıp koydu cebine, okumak değil, yazısını görmek bile zordu. Soğuktu, çok. Gittiği tarafa baktı, yoktu. Daha da soğudu. Artık o da yoktu, kendini bıraktı olduğu yere, gitti.

Gece

2005-11-20T03:14:00.000+02:00

Kapkaranlık bir gecede, çıktın sen karşıma
Gecemi aydınlatıp, ulaştık yarınlara
Bir bakıştı gözlerinden, güneşimi yaratan
Bir aydınlıktı sözlerin, ruhumu canlandıran

Kalınca bir kitaptın, okudukça bitmeyen
İçi dolu bir şişe, içtikçe sonu gelmeyen

Derin mavi okyanus, bakışlarında gizli
İncecik kara bulutlar, okyanusumu saklayan
Bulutların ardında, ufukta bir yakamoz
Yakamoza doğru giden, küçük, ufak bir yelken, ben

Yelkenimi sürükleyen, aklımdaki fırtınalar
Yağmurun olup yağan, gözlerimdeki şu damlalar

Geldim

2005-11-13T21:02:00.000+02:00

Geldim de niye gittim, nası geldim bilmiyorum.

Biliyorum da hayal meyal işte, hastayım ki, hissetmiyorum. Başım ağrıyo biraz, daha iyiye gitsem de hala kötü, alarm veriyorum. Sınav yarın, iyi değil, çalışamıyorum, başım ağrımasa da çalışsam azcık. Perşembe de tekrar sınav var, ödever, projeler neyi ne zamana nasıl yaparım hayal bile edemiyorum. Bu gidişle okul da uzar. Alarm veriyorum.

Çalışmak istemiyorum hiç, saatlerce uyudum galiba iki gün önceden beri, azıcık uyanık kaldım ama hala uykum var, uyumak istiyorum. Mümkünse bir kaç yıl.

Çalışmam lazım, çalışamıyorum, gidiyorum.

geliyorum

2005-11-13T19:55:00.000+02:00

Ben zaten biliyordum. Gelince gitmek zor, arka planda büyüyüp duran özlem göz ardı edildiğinden katlanmak ancak mümkün yokluğa. Yokluk dediysem; öyle bi varlık ki, o yüzden öyle bi yokluk... Tarif etmek zorunda değilsen en güzeli, özlemişim lan besbelli, evet. Ne kadar erteleyebilirsin ki, hayat yolları birleştirdiği gibi ayırmayı da bildi mi, salı gün sınav var iyi mi, zor bi veda olacak ama sabah. Sabah olacak ve ben bıkmadığım bi yere döneceğim gene, özlemiş olacağım ama kavuşmak daha çok mümkün olduğundan göz ardı etmeden iyice büyütebildiğim, istedim mi besleyebildiğim bi özlem. Özledim, siz de özlediniz ama di mi, özleyin plz. Gittim,

geliyorum.

otobüste yazalım mı bazen de

2005-11-08T03:20:00.000+02:00

Otobüsteyim. Yazmak zor biraz ama beklemek de zor, yazmak istiyorum feci. Duyguyu analiz etmek zor olsa da, bu istek geldi mi durdurulmamalı. Daha önce de geldi başıma, gene otobüste, kağıt kalem yokken yanımda, bu defa yeşil, küçük bir defter ve gene O’ndan aldığım kalemlerden biri…

Düşünüyorum, kulağımda güzel sesler… İzmir’e dönmek güzel bir duygu, yenilenmiş bir potansiyel oluşturuyor uzaklaşmak. Sahip olmaya az kalmışken ama tüketmeye de başlamamışken çok şey güzel zaten. Bu arada kulağımdaki sesleri sıraya koymalıymışım, ruh halimi fazlaca dalgalandırıyor; ‘adam’, ardından ‘rus kozmonotları’, olacak iş değil!

Uzun zamandır hissetmediğim bir duygu var içimde, adını koymamı bile zorlaştırıyor işte geçen zaman. Zaten ‘space-dye-vest’ çalıyor, belki de gitmiştir o duygu, bilemedim. Durdum, şarkıyı dinliyorum.

…

Köyceğiz’deyiz, bu kaçıncı mola ya yeter artık ama. Saat 14:25, pazartesi. Şarkı bitmedi daha derken bitti. Otobüsün plakasını merak ettim iyi mi, inip bakmaya üşenirim be manyak mısın. 6. Cadde’yi geçen yaz bulmuştum öyle demolarını filan, sevmiştim sonra albümünü bulmuştum. Adamlar İzmirliymiş bilmiyordum, hatta ev arkadaşımın şuan Amerika’da olan eski ev arkadaşının erkek arkadaşı Emre, bizim eve çok gelip gitmiş filan. Ne önemi var di mi, olsun ben kendi kendime mutlu oluyorum, kulağımda 6. Cadde =) Zaten eski ev arkadaşı da değil yani tam olarak, Amerika’dan dönünce ‘biz’de kalacak o da, tek sorun ben kalamayacağım belki ‘onlar’da.

Köyceğiz hakkaten bir köyceğiz, resmiyette ilçe olsa da. Şirindir ama böyle Köyceğiz Gölü filan… Otobüs terminaline giden yol alttan geçiyor böyle, bilmem anlatabildim mi, köprü gibi diğer üstteki yol, oldu mu, neyse işte, ay zaten bunları anlatmama gerek var mıydı emin değilim, köprünün altında yolun kenarları duvar böyle, bir sürü yazı var, ‘unforgiven’ yazıyor birinde, ortaokulu anımsattı, şarkı yoluyla tabi.

Kulaklıkları çıkartsam Candan Erçetin duyacağım, bunu nerden mi biliyorum, ehehe, çıkartmadan da duyuyorum =)

Yoruldum. Muğla’ya kadar yazmayacağım. Ama Remo Han var Köyceğiz’i biraz geçince, yoksa hala Köyceğiz mi burası, her neyse, atlar filan, çiftlik gibi burası baya, ben atları çok severim.

Muğla’ya bir 20 dakika var daha. ‘i’ ve got to see you again’ çalıyordu, belirtmeden edemedim. İsterim gerçekten, en yakın zamanda.

Liseyi burada okudum ben. O sırada Dalaman’ da oturuyorduk, bu terminal o zamanları hatırlatıyor bana, şimdi İzmir-Fethiye. Muğla gitmek istediğiniz her yerin yürüme mesafesinde olduğu, ilçelerinin gelişmişliği altında ezilmiş, şirin bir şehir. Ve ‘sing’, çok güzel oldu bu şarkı ya, o zamanlar beraber dinlerdik hep, başka birini hatırlatması imkansız bu şarkının, radyoda çalsa birbirimizi arardık filan. Özledim. Lise Muğla’nın hemen girişinde, Pembe Köşk! Yok ama İzmir’e gidiş tarafında. Görkemli bir binadır, yani Muğla şartlarında. Hatta tabuda ‘görkemli’ kelimesi var ya, eski kelimeler ama, aklıma Pembe Köşk gelir hep, her neyse. Liseden bahsetmişken, bölümdeki tek lise arkadaşıma selamlar ;)

Muğla’dan çıktık, Pembe Köşk’ e baktım son bir kez, yatakhanemin penceresine özellikle, nedense. Daha 3 saat var. ‘silent all these years’dan sonra kalan zamanı kim bilebilir, 1 gün 3 haftadan hesapla. Tori Amos da Radikal’in hediyesidir bana, hatırlayan vardır belki takip edenlerden, bir cumartesi ekinde anlatmıştı baya. Ay yazmak çok zorlaştı, yollar mı bozuk acaba. Devam ederim sonra.

…

Az kaldı artık. Otobüsler özlemler için geçiş bölgesi gibi. İzmir’i ve İzmir’dekileri özlemeyi bırakıp, ailemi ve evimi özlemek vakti yaklaşıyor. Şuan her ikisi de mevcut bünyede, hem İzmir’e olan dinmedi, hem de bıraktıklarımın özlemi başladı bile.

Ama düşünmek için güzel işte bu yönüyle, çevresel etkenlerden daha bağımsız gibi nedense. Düşünüyorum da, ne garip aslında içinde bulunduğum hareketlilik hali. Günün sabahında annemin hazırladığı kahvaltının sesiyle uyanıyorum-kahvaltının sesi olur bilirsiniz, diğer öğünlerden farklıdır-akşamına yarına info ödevi yetiştirme çabasında olacağım odamda. ‘nerde akşam, orda sabah’ dedi otobüste çalan şarkı, komik oldu =) Her neyse, otobanda yazmak daha kolay olsa da, o kadar da kolay değil, “otobanda yazmak” ne ya. Hem akşam oldu, ışık da yetersiz, 18:05 saatler. Bu arada yazmadığım sürece ‘taxi’ diye bir film izledik otobüsçe, etrafımdakilerle işteş fiiller kullanabilme süremi doldurmak üzereyim nihayet. Özledim ya, altı üstü 5 gün oldu ama özledim İzmir’i, İzmir’deki hayatımı işte. İyi ki dönüyorum, neredeyse döndüm.